Zondag 07/06/2020
Yasmina El Messaoudi.Beeld DM

OpinieYasmina El Messaoudi

Ik heb ‘First Dates’ niet uitgekeken. De plaatsvervangende schaamte en pijn kwamen te dichtbij

Yasmina El Messaoudi is journaliste bij Radio 2 Vlaams-Brabant en Brussel. 

In tijden dat de wereld wordt geteisterd door een vleermuis die ons allemaal in ons kot houdt, wordt een mens voorzichtig blij van ander nieuws. Al was het maar om onze gedachten te verzetten van de dagelijkse berichten van families die afscheid moeten nemen, niet samen kunnen rouwen, hulpverleners die non-stop werken en singles die zich verliezen in eenzaamheid. Dan kan een katten-gif je misschien even doen glimlachen, Jane Fonda die de weg naar TikTok heeft gevonden, of een orang-oetan die met otters speelt. 

En toen was er First Dates op één. Een programma waar onbekenden elkaar ontmoeten in een restaurant. Razend populair in Groot-Brittanië en Nederland. En dus kon Vlaanderen niet achterblijven. Afgelopen weekend ontplofte twitter van de verbolgen reacties op een van de dates. Een 33-jarige vrouw was op zoek naar een grote, zuiderse man en kreeg… een Marokkaan voor zich aan tafel. 

Stel je voor. Haar ogen rollen net niet in haar cocktail als ze met verbazing zegt dat ze “alles maar geen Marokkaan” had verwacht. Dat ze klaar is voor een nieuw hoofdstuk in haar leven, maar geen zin heeft in cultuurverschillen. Dat ze zich niet anders wil kleden. En of hij zélf niet liever iemand van zijn soort heeft? 

De 41-jarige man blijft geduldig zitten en stelt kritische vragen. En blijft naar het schijnt tot het einde van de date zitten. Dat kan ik niet bevestigen, want ik heb het programma niet uitgekeken. De plaatsvervangende schaamte en pijn kwamen te dichtbij. Dat vinden mensen op sociale media ook. En de reacties blijven niet uit. “Hoe geduldig blijft die Marokkaanse man?” “Wat een charmante Marokkaanse jongen, hij verdient dit niet.”

En misschien storen die reacties me nog het meest. Want wat kan je anders verwachten van een vrouw die is opgegroeid in een maatschappij waar we nog steeds spreken over Belgen en Marokkanen? Waar we mensen afbakenen in hokjes. Een taalkundige grens trekken tussen de ene en de andere.

En vanaf wanneer kunnen we die muur die groter is dan de Mexicaanse, Berlijnse en Chinese samen, eindelijk afbreken? Vanaf de tweede generatie, de derde? En wat doe je met gevallen zoals ik, met een Belgische moeder en een Marokkaanse vader? Ben ik een Belg? Een Marokkaan? Een halfje of een dubbel? 

Het is hypocriet om iemand aan te spreken over zijn gedrag, als je eigenlijk hetzelfde doet met de kritiek erop. Namelijk spreken van een Marokkaanse man. Dat is hij niet. Hij is een Belg. Met mogelijk Marokkaanse roots, of Turkse, of Aziatische of Antwerpse. Dat maakt eigenlijk helemaal niet uit. 

Ooit zijn we dat namelijk allemaal zelf. De wereld evolueert. Eens we uit ons kot mogen komen, gaat die multidiverse samenleving zich verder ontwikkelen. Of je dat nu leuk vindt of niet. Bovendien heeft die man een naam. Choukri.

Zolang we Belgen blijven opdelen in twee kampen, de allochtonen en de ‘echte’, gaan mensen zich daar ook naar gedragen. Overigens blijkt de dame in kwestie een Spaanse te zijn. Ik bedoel: een Belgische met Spaanse roots. Nathalie is haar naam. Kijk, ik moet zelf ook nog oefenen. Maar laten we het in de eerste plaats proberen. We hebben nu de tijd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234