Dinsdag 02/06/2020
Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Ik heb een misdrijf gepleegd, het leek van levensbelang

Julie Cafmeyer is columnist.

Oké, beste mensen, ik ga eerlijk zijn: ik heb een misdrijf gepleegd. Misschien moet ik preciezer zijn. Iemand heeft een misdrijf op mij gepleegd. Kan je dat zo zeggen? Zo voelde het wel. Nee, begrijp me niet verkeerd, het was geen aanranding of een overval. Ik weet eigenlijk niet of ik het kan neerschrijven in de krant. Laat ons afspreken dat u deze feiten leest en ze daarna vergeet. Verdring ze, steek ze in de doofpot, spreek me er nooit op aan. Goed, dat is dan afgesproken.

Ik was aan het dineren bij een vriendin die in een kangoeroewoning boven haar ouders woont. Haar gezin had mij opgenomen in hun bubbel en we aten pizza’s op het terras. Het was gezellig, de zon scheen en we hadden zicht op de tuin en de bomen. Er stonden vijf flessen Campari en versgeperst sinaasappelsap op tafel. We dronken en hadden het over de crisis, virussen, de politiek, mensen zonder tuin, scheve machtsverhoudingen en waar de wereld naartoe zou gaan. We filosofeerden over een mogelijk einde van de wereld en besloten daarbij dat we elkaar graag zagen en dat wat er ook gebeurde, wij samen ten onder zouden gaan, zo vrolijk mogelijk.

Op het einde van de avond stond ik op en wandelde ik via de living naar de voordeur om het huis te verlaten. Ik herinner me dat ik mijn jas aandeed en dat het toen gebeurde, geheel onverwacht. Ik voelde twee armen die zich om mijn lijf sloegen. Ik werd geknuffeld alsof ons leven ervan afhing. De knuffelaar in kwestie was de vader van mijn vriendin. Het was natuurlijk volledig onverantwoord gedrag gezien zijn leeftijd. En toch leek het van levensbelang, deze knuffel waardoor ik even tot rust kwam in zijn warme lijf en ook nog eens drie kussen kreeg. Eén op mijn voorhoofd, één op mijn wang, en nog eentje op mijn voorhoofd. Ik verzette me niet, ging er in mee en lachte als een klein meisje dat weet dat ze iets doet wat niet mag. Ik lachte omdat ik me betrapt voelde en geen zin had om me te verzetten.

Natuurlijk kenden wij de maatregelen, wisten wij alles van social distancing, maar wij konden even niet meer, wij bezweken. Mijn vriendin zei: “Als het zo zit, dan doe ik ook mee!” En zo hielden wij elkaar met z’n drieën vast, buiten zinnen. Ik beeldde me een slingerbeweging aan knuffels in. Ondergrondse, clandestiene ruimtes waar mensen zich één voor één aan elkaar overgaven, een gigantische groepsknuffel, miljoenen mensen die elkaar – tegen beter weten in – doodknuffelen. Omdat ze even niet meer kunnen, omdat ze mensen zijn.

Op weg naar huis voelde ik me nog steeds als een klein kind dat iets fouts had gedaan. Het gaf me een zekere opwinding. Zo’n spontane omhelzing vanuit het niets, totaal oncontroleerbaar, had ik nog nooit meegemaakt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234