Donderdag 06/10/2022
Julie Cafmeyer. Beeld DM
Julie Cafmeyer.Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Ik geloofde haar. Ze was bereid zich van het dak te gooien als voor de garantie op een betere wereld

Julie Cafmeyer is columnist.

Julie Cafmeyer

Op het dak van de wellness was een hottub. Toen ik aankwam op het dakterras riep een meisje: “Als je wil, kan je erbij!’ Haar volle borsten kwamen mooi uit in haar zwarte bikini. Ze had sproetjes, haar haren opgestoken met een knijpspeld. Witte glitters op haar oogleden. Een fijn boogje eyeliner, in het rood. Op haar nagels stickers van hagedissen.

Ik ging liggen in het hete water. “De temperatuur is ideaal”, kreunde ik gelukzalig.

“Persoonlijk denk ik dat het leven voorbij is. Wat denk jij?”, vroeg ze.

“Misschien wel”, zei ik. Ik vertelde haar over een interview dat ik afgelopen weekend in de krant las. De acteur, Josse De Pauw, zei dat ons geluk misschien wel is opgebruikt.

Het meisje zuchtte. “Bij mij is het nooit echt begonnen. Toen ik ging studeren was het corona. Nu is het oorlog. Ik weet niet of het geluk voor onze generatie nog echt zal komen.”

We keken naar de omliggende bossen. “Denk je dat alles zal verdwijnen?”, vroeg ik.

“Ja", zei het meisje. “De mens heeft alles kapotgemaakt. En voor wat? Voor geld.”

“Ja, alles zal ontploffen”, beaamde ik beangstigd.

“Een ontploffing zou niet erg zijn, maar dan het liefst niet door Poetin. Ik sta wel open voor een explosie die ervoor zorgt dat de mensen verdwijnen en de dieren overblijven. Zo’n pact zou ik meteen ondertekenen. Het probleem is dat alle mensen dan bereid moeten zijn om hun leven af te geven voor een hoger doel. De aarde teruggeven aan insecten, aan vogels, aan draken.”

“Zou je zomaar je leven afgeven?”

“Ik zou geen seconde twijfelen, ze mogen het hebben.”

Het meisje ging half uit de hottub hangen, met haar armen in de lucht schreeuwde ze naar de hemel: “Neem het maar! Neem het maar!” Daarna kreeg ze de slappe lach.

Ik geloofde haar. Ik zag het in haar blik: ze was bereid zich van het dak te laten vallen als ze de garantie kreeg op een betere wereld. Een wereld waar zij niet bij was, toch niet in haar huidige gedaante. Op de ontplofte aarde zou ze een champignon, een kakkerlak of een boomstam zijn. Een netel, een veer, een Siberische wezel, een sneeuwvlokje, een lelie.

Ze zei: “Ik ben verslaafd aan Netflix-docu’s over dieren. Bij elke aftiteling zie ik over elke soort dat ze met uitsterven bedreigd zijn. Het is niet meer om aan te zien. Vertel mij, hoe kan ik daarmee omgaan? Hoe kan ik die lettertjes op mijn scherm blijven verdragen?”

“Hoe ziet een land eruit dat opnieuw van de dieren is?”, vroeg ik haar.

Ze ging met haar natte vingers over mijn gezicht, fluisterde euforisch in mijn oor: “Het krioelt er van kleurrijke insecten die je nog nooit hebt gezien. Ze hebben lichtgevende vleugels.” Ik zuchtte van genot, door het hete water, haar stem, en de krioelende beestjes op mijn huid, vol leven.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234