Dinsdag 15/10/2019
Beeld rv

Column Elke Neuville

‘Ik ga dit jaar de Everest doen’ klinkt ondertussen als een weinig doordachte oplossing om een ­nakende midlife­crisis te tackelen

Elke Neuville is columnist.

Het was eens wat anders dan de foto’s van de dagelijkse files op de Antwerpse ring: dat potsierlijke beeld van honderden North Face-­donsjassen die in een rijtje stonden te wachten tot ze de top van de Mount Everest mochten kussen. Daarvoor gaan ze dit jaar over lijken. Letterlijk. Dit seizoen stierven er al elf avontoeristen op weg naar de top. Niet door het slechte weer of lawines, maar door de drukte. Het lange wachten in de koude en de ijle lucht nekten hen. Hoogte­ziek neerzijgen in het zicht van de meet, dat bolletje op de bucketlist dat eeuwig onafgevinkt zal blijven.

Dit jaar kende de Nepalese overheid een maximum van duizend vergunningen toe om de tocht naar boven aan te vatten. Wetende dat er op de Everest maar een handvol ‘goeie’ dagen zijn om de top te bereiken en dat er geen verdere eisen worden gesteld aan kandidaat-klimmers (behalve dan een budget van 40.000 tot 60.000 euro), kan een mens zich wel voorstellen dat het er duwen, trekken en meppen met halflege zuurstofflessen was.

Eender welke durfal met wat zakgeld, maar niet noodzakelijk begiftigd met een noemenswaardige fysieke conditie of enig idee hoe hij stijg­ijzers rond z’n voeten moet binden, mag die berg op. Alsof het een toeristische attractie betreft.

Mensen die het kunnen weten, spreken over complete idiotie. Een Nederlandse klimmer bedacht het fenomeen met een prachtig allitererende term: de Mount Everest is een bucketlist­berg geworden.

Vanwaar toch die drang van de mensheid van middelbare leeftijd om op dat allerhoogste puntje te gaan kruipen? Voor een foto op Instagram, waarvoor je achteraf nog de hulp van een kennis met Photoshop-ervaring moet inroepen om die 243 anderen in de achtergrond weg te gommen voor je hem als jachttrofee aan je muur kunt hangen? ‘Ik ga dit jaar de Everest doen’ klinkt ondertussen als een weinig doordachte oplossing om een ­nakende midlife­crisis te tackelen. Volstond enkele jaren geleden nog het nemen van een tribal tattoo, een oldtimer of je 23-jarige secretaresse, dan moet het anno 2019 allemaal net dat tikkeltje verder, hoger, spectaculairder.

Niet dat ik mezelf daarover meteen zorgen hoef te maken. Ik heb geen secretaresse. En vooral: de bijzondere combinatie van luiheid, een gebrek aan durf, en 40.000 euro te weinig op mijn spaarrekening die mij eigen is, zal ervoor zorgen dat ik zelf – zeg nooit nooit – nooit op die top zal staan. Maar volgend jaar word ik wel 40. Tijd om te gaan brainstormen op welk midlife­folietje ik mezelf dan zal trakteren. Een eigen kruidentuintje? Een avondcursus Italiaans? Of toch de marathon van New York? Wie zal het zeggen? Mijn hormonen wellicht. Een andere optie ‘om eindelijk datgene te doen wat ik altijd al wilde doen’ is wachten tot na mijn pensioen, nog zo’n horde op onze levenslijn die uitnodigt tot het maken van wilde plannen. De kans is groot dat er tegen dan al een kabel­liftje gespannen is richting de top van de Everest. Het enige wat ik me tegen 2043 (*) dan nog moet aanschaffen, is een jekker van The North Face in een kekke jeugdige kleur. Want in het diepst van onze gedachten zijn we allemaal avonturiers.

(*) Jaartal onder voorbehoud, ­prognose gebaseerd op de huidige wetgeving en voorspellingen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234