Dinsdag 22/10/2019
Beeld rv

Column Vincent Byloo

Ik ga, beste voorzitter van mijn stem­bureau, mijn jeugd verzuipen met dEUS in de AB

Partners in crime en in de liefde. Vincent Byloo maakt radio, Elke Neuville tv. Ze schrijven over alles wat hen beroert: de ene week hij, de andere week zij. Deze week: Vincent Byloo, dEUS-fan.

Ik kan niet uitsluiten dat ik morgen ongeldig stem. Of, erger nog, ­helemaal niet. Best mogelijk dat ik een balorige boodschap en een ­scabreuze tekening op mijn stembiljet achterlaat. Of dat ik geeneens kom opdagen.

Met enige aversie jegens de patjepeeërs die onze parlementen bevolken heeft dat niets te maken. Of toch niet veel. Met mijn zaterdagavondplannen en de daarop­volgende kater des te meer. Ik ga, beste voorzitter van mijn stem­bureau, mijn jeugd verzuipen in de AB. De Groot Antwerpse band dEUS speelt er zijn zesde van in ­totaal acht jubileumconcerten ter viering van The Ideal Crash, dit jaar precies 20 jaar oud. En god allemachtig, hoe confronterend is dat! Ik was net geen 18 toen The Ideal Crash verscheen. Er zijn sindsdien al meer jaren verstreken dan er wonderjaren aan zijn voorafgegaan. Daar ben ik dus aanbeland: mijn volwassen leven – of wat ­ervoor moet doorgaan – duurt al langer dan mijn jeugd.

Beeld Illias Teirlinck

En het is waar wat ze zeggen. Nooit nog word je zo midscheeps geraakt door muziek als rond je 18de. The Ideal Crash is zo’n plaat. Ik mocht me in die jaren als zelfverklaarde muzieksnob de platenleverancier noemen van het lokale café. Wellicht omdat ik de enige zot was die daarvoor wekelijks met de bus naar Leuven wilde pendelen. Op een mooie februaridag in 1999 walste ik met verende tred het café binnen en gooide ‘Instant Street’ op de toog, de vooruitgestuurde single van The Ideal Crash. Er stonden twee versies op de cd: de lange ­albumversie en een ‘radio edit’ waarin de finale solo werd uitgefaded. Spreekt voor zich dat we alleen de lange versie speelden. Op ‘endless repeat’. Of alleszins net ­zo lang tot de oudere habitués het welletjes vonden met al die nieuwlichterij en op een plaatje van Neil Young of The Doors aandrongen.

De volgende dag zetten we ’m evengoed op repeat. Bij ‘there’s pain in my side’ porden we elkaar in de ribben. Want dat bewees dat je naar de tekst luisterde. En dat is wat muziek­snobs doen: naar de tekst luisteren. En weetjes rondstrooien. Dat ze The Ideal Crash hadden opgenomen in het Spaanse Ronda, bijvoorbeeld. In onze post­puberale hoofden een magische plek. Al was het maar omdat we ze moesten opzoeken op Encarta 95.

Nutcase

Jaren later, in de verlengingen van mijn studententijd, mocht ik voor het eerst Tom Barman interviewen. Hij was toen al rock royalty en ik droeg nog maar net geen sponzen broekjes meer. Sleurde mij in een rotvaart mee van zijn appartement naar een terras, en ik maar amechtig achter hem aan hinken. Dat ik toen nog geloofde dat je naar een muziek­interview behalve een bandrecorder ook de volledige ­discografie van de muzikant in kwestie én een vuistdikke ­documentatiemap moest mee­nemen, hielp ook niet echt.

De snelheid waarmee hij zich voortbewoog, staat me nog helder voor de geest. Dát en de argwanende blik waarmee hij me opnam toen ik mijn vragen op hem afvuurde. Meer een spervuur van kennis en weetjes, eigenlijk: de muzikale referenties in zijn nummers, intertekstuele verwijzingen, en de diepere betekenis die daar volgens mij in verscholen lag. Of ik wel écht een journalist was, zag ik hem denken, dan wel een doorgedraaide fan of een neurotische nutcase.

Een fan dus. Een fan die nu ouder is dan Tom Barman toen. En die vanavond zijn jeugd gaat door­spoelen in de AB.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234