Woensdag 01/04/2020
Beeld Photo News

Column

Ik denk dat ze het niet kunnen. Maar ze kunnen wel ongestoord hun gang gaan omdat wij dat laten gebeuren

Mark Coenen (1958) is opleidingshoofd Journalistiek aan de PXL in Hasselt en De Morgen-columnist.

Toen Charles-Maurice de Talley­rand, raadsheer van de Franse koning Lodewijk XVIII, voor een belangrijke vergadering naar het paleis werd geroepen, bleven de deuren achter hem drie uur lang dicht.

Iedereen keek zorgelijk. Wat zou er gebeurd zijn? Weer een crisis?

Toen hij eindelijk buitenkwam, stelde een hoveling de vraag:
“Que s’est-il passé?”

Waarop de Talleyrand, beendroog:
“Trois heures.”

Dat gevoel heb ik ook bij het overschouwen van dit jaar.
“Que s’est t-il passé?” Driehonderdvijfenzestig dagen. Wat is er gebeurd? Niets. Weer een jaar voorbij.

Mark Coenen.Beeld Bob Van Mol

Daar lig ik wakker van. Dat onze en mijn tijd op aarde op raakt. En dat de aarde zelf ook lijkt op te raken.

Het einde nadert. Het graf gaapt. (Altijd al het zonnetje in huis geweest. Ook te boeken voor uw kinder­feestjes!)

Ik mocht, uit hoofde van mijn professie, dit jaar de actualiteit weer volgen als was zij mijn grote liefde op weg naar de bedstee en ik mocht mee. Dat viel weer lelijk tegen. Ik had het kunnen weten. Ik leer het nooit. Elke keer begin ik weer met goede moed, elke keer zinkt de moed mij in de schoenen.

Ik kijk met verbazing naar de verdwazing. De kwaadaardigheid. Het narcisme. De triomf der tandelozen. De nieuwe Talleyrands. Een samen­zwering van lilliputters die met het blote oog nauwelijks nog waarneembaar zijn, maar dankzij de vergrootglazen van de media niet van ons netvlies te branden zijn.

De nieuwe ratten­vangers van Hamelen, elke ochtend uitgebreid gefêteerd in krant en tweet, en gefileerd in lijnbussen en landschaps­bureaus.

De Belgische politiek was in 2018 een lek­geslagen ballon. De fut is er uit en de lucht ruikt zuur. Een leeg­lopende ballon die alle kanten op stuitert.

We stonden er­bij en keken er­naar.

Hoe we onze korte tijd op aarde doorbrengen – op zo aangenaam mogelijke wijze, met respect voor elkaar en met de ambitie om het leven voor iedereen beter te maken – daar draait het om.

Hoe wij dat organiseren: daar ligt onder meer de taak van de politiek. Ten dienste van de bevolking die zij geacht wordt te vertegenwoordigen.

Wordt allemaal beloofd, komt allemaal niets van. De democratie is palliatief, dankzij de kanker van de particratie.

We staan erbij en we kijken er­naar. Wat strategie lijkt, is nauwelijks verhuld amateurisme van een Generation X zonder karakter en geschiedenis.

En als amateurisme niet werkt, komt opportunisme, gevolgd door populisme. Onafscheidelijk trio.

Een mens lacht wat af.

Ik denk: ze kunnen het niet. Maar ze kunnen wel ongestoord hun gang gaan omdat wij dat laten gebeuren.

Misschien is dat iets om in 2019 toch eens wakker van te liggen.  

Mark Coenen (1958) is opleidingshoofd Journalistiek aan de PXL in Hasselt en De Morgen-columnist.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234