Zondag 25/07/2021
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Ik denk dat mensen die op sociale media met bagger gooien nog steeds hun tutje missen

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle kijk achter de schermen van haar leven.

Belabberd voel ik me. Van de tweede prik. Niets dramatisch, gewoon onaangenaam en vergeleken bij the real thing stelt het helemaal niets voor. Maar toch. Veel meer dan als een slappe vod op de bank liggen is er niet bij voor vandaag. Lezen lukt niet, tv-kijken is me te luidruchtig. Een beetje door sociale media scrollen is het enige wat nog gaat. En slapen, vooral veel slapen.

Sociale media, daar wordt een mens niet vrolijk van en ik bedenk dat ik het beter voor bekeken zou houden. Waar komt toch de idee vandaan dat je van alles mist als je er niet aan meedoet. Wat een onzin.

Wat ik in mijn geval vooral zou mislopen is de gigantische hoop bagger die ik over me heen krijg en waartegen ik geen enkel verweer heb.

De meest onschuldige opmerking of vraag die ik stel wordt meteen kwaad­willig geïnterpreteerd. Opmerkelijk hoe vaak mensen niet in staat zijn om gewoon te lezen wat er staat. Sinds ik opkwam voor de vrouwen die betrokken zijn in ‘u-weet-wel-welke-zaak’ ben ik kop van Jut voor trollen en aanhangers van N-VA en VB.

Ik kan het niet helpen, maar in hun kringen bevinden zich de meeste mensen die vinden dat vrouwen hun mond moeten houden als ze lastiggevallen worden.

Wat ik ook post, het is altijd bonje. Ook zo een paar dagen geleden. Ik postte een fotootje van mijn kleindochter Gloria, spelend in het stadspark. Op de achtergrond vier zwaarbewapende soldaten. Een vreemd beeld.

‘Moemie, waarom lopen die soldaten nu in het park?’, vroeg ze verontrust. Ik ben met haar al tientallen keren in dat park naar de speeltuin geweest de laatste vier jaar, nooit eerder was daar een soldaat te bespeuren. Was er iets op til?

Ik was onder de indruk van het geschrokken gezichtje van Glorissima. Het was niet de eerste keer dat ze gewapende soldaten zag. Ze gaat naar een school die midden in de Antwerpse Joodse buurt ligt. Maar ze vond het eng dat ze nu ook bij de speeltuin opdoken.

Ik tweette de foto en schreef erbij dat ik me afvroeg wat vier gewapende soldaten bij een speeltuin stonden te doen.

Er werd me een gebrek aan vaderlandsliefde verweten, een gebrek aan respect en dankbaarheid. Ook de ‘u-weet-wel-welke-zaak’ werd er meteen bijgehaald. Eén iemand, een N-VA-politicus, verweet me een kort historisch geheugen.

Historisch denken is moeilijk als je kleindochter van schrik van speeltuigen dreigt af te donderen.

Het is zo typisch aan Twitter: men projecteert, interpreteert en oordeelt voortdurend. Kinderlijk onredelijk. Het doet me denken aan de sporadische woedeaanvallen waar mijn kleindochter de laatste week last van heeft. Ze kickt af van haar tutje.

Vorige week deed ze dat op de post, naar de Tutjesfee. Met briefje: ‘Lieve Tutjesfee, Hier is mijn tutje. Dat is wel heel flink dat ik dat aan jou geef, hè?’

Een dag later zat er een pakje van de Tutjesfee in de bus. Een speelgoedamuletje dat nu dag en nacht aan een touwtje om haar hals hangt. Maar op moeilijke momenten schiet ze in een kramp en roept dan huilend: ‘Ik mis mijn tutje!’

Eigenlijk denk ik dat die baggergooiers nog steeds hun tutje missen. Ze hebben vast nooit een cadeautje retour gekregen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234