Donderdag 25/04/2019

Column

Ik denk dat ik ook maar eens stop met drinken. Voor een maand dan

Julie Cafmeyer is columnist bij De Morgen.

Even over Tournée Minérale. Ik zou natuurlijk ook kunnen stoppen met drinken. Toch vind ik whisky een heerlijke drank. Dat wil ik eventjes melden. Whisky ontspant me, whisky doet me dansen, whisky brengt ons samen.

Ik heb nochtans allerlei fantasieën over mijn potentiële nuchtere toestand op pakweg een zaterdagavond. Ik zou mijn geliefde of minnaar nuchter aanraken. Vooralsnog durf ik dat niet. Deelnemers aan Tournée Minérale mogen me altijd laten weten hoe dat voelt. Het bewustzijn van een aanraking. Voor mij is het al eventjes geleden. Ik bevind mij meestal in half-comateuze toestand als er een naakt lijf naast me ligt.

Ik denk dat ik ook maar eens stop met drinken. Voor een maand dan. En daarna zou ik nog met veel meer kunnen stoppen om de wereld te redden. Ik zou me kunnen onttrekken aan elke hunkering in mijn lijf. De hunkering naar een hamburger, een Ryanair-vliegticket of een kanten bh geproduceerd in een lageloonland.

Volgens sommige wetenschappers is dat de oorzaak van de klimaatopwarming: we krijgen onze 
hunkering niet onder controle. Omdat we zo eenzaam zijn. We consumeren door de leegte.

Er zijn poëten die beweren dat we de aarde kapot maken omdat we gefrustreerd zijn dat de dieren, 
de bomen en de bergen niet met ons praten. Zelf heb ik daar absoluut geen probleem mee. Ik vind het vooral jammer dat bepaalde personen zo stil blijven. Om de een of andere reden spreken ze de woorden niet uit die ik graag zou horen: ‘Ik hou van je.’

Wist je dat – als je lang genoeg wacht – de bomen wél terugspreken? Een bekende monnik heeft er drie jaar, drie maanden en drie dagen over gedaan. Volhouden dus.

Het is alvast goed nieuws dat de minister die dacht dat de boom er alleen is om omgehakt te worden ons heeft verlaten. Nu hebben we iemand nodig die beseft dat we af en toe een beetje eenzaam zijn. Iemand die ons troost en perspectief biedt in deze ongecontroleerde wereld.

We hoeven de aarde niet uit te putten, we kunnen er weer naar proberen luisteren. Geduld, geduld, geduld. En zachtheid. En een aanraking zo nu en dan.

Ik weet niet of er veel hoop is. Ik las ik in de krant dat de magnetische noordpool, de basis van alle navigatie, razendsnel verschuift. Dat heeft enorme gevolgen voor mijn oriëntatie. Hoe ik van punt a naar punt b ga. Mijn hand naar jouw kaaklijn, enzovoort.

En nu lig jij weer met je naakte lichaam tegen mij aan. En ik denk: we hebben iemand nodig die ons een kompas biedt. Heroriëntatie. Dan zou ik je weer aanraken. Bewust, zodat deze nacht toch nog een bestemming krijgt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.