Woensdag 25/11/2020
Hilde Van Mieghem.Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Ik dankte het virus dat er dit jaar geen schreeuwende radiozenders zijn, geen strandfuiven

Hilde Van Mieghem heeft het druk, maar neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Vanuit een Oostends kraaien­nest zeven hoog zat ik de voorbije week te kijken naar het gewriemel beneden op de zeedijk en het strand. Hoewel Theater Aan Zee niet kan doorgaan dit jaar, was er toch spektakel genoeg.

Tafereeltjes van de lieflijkste soort. Ouders die met hun kinderen go­carten alsof hun leven ervan afhangt, vaders die zich uit­sloven om het grootste kasteel uit het zand tevoorschijn te scheppen. Moeders die badmintonnen met hun kroost en plat op de buik gaan. Opa’s en oma’s die pootje­baden met gillende peutertjes aan hun hand. Geknuffel, speels geworstel, achter elkaar rennen, samen ijsjes likken, elkaar vlooien... euh, insmeren. 

Dat was voordat een stel idioten op de vuist gingen.

Het strand voor mijn schuil­oord is meestal verlaten en vormt een overgang van het ene drukbezette deel van de kust­strook naar het volgende overbevolkte lapje zand tussen golf­brekers. Om een reden die niemand duidelijk is, mag daar niet gezwommen worden. Men verwacht dat je afstand houdt, maar verbiedt je om te zwemmen waar er ruimte genoeg is en duwt je naar het deel waar je als sardientjes op elkaar gepropt zit.

De corona­maatregelen zijn misschien duidelijk voor wie ze neemt, wie ze moet opvolgen snapt er niets van. Het wekt terecht verontwaardiging op.

Maar het leverde ook het mooiste spektakel van de dag op: mensen in zee, een in het rood geklede redder met een koperen hoorn rent al toeterend langs de vloedlijn, zwaaiend met zijn vrije arm maant hij iedereen het water uit. Mensen doen keurig wat bevolen wordt. Blijven geduldig aan de vloedlijn staan tot de toeteraar verder loopt – hij moet toch zo’n 500 meter strand bewaken – en springen dan achter zijn rug weer vrolijk het water in. Tot hij toeterend en druk gesticulerend weerkeert.

Een golfbeweging van in en uit het water lopende mensen, als een kralen­snoer, een gigantische mensen­slang, een lange rij zijwaarts lopende krabben. Urenlang. Tot de dagtaak van de brave, uitgeputte man om vijf uur erop zat en er helemaal niemand meer was om de maatregelen te handhaven. De lol was eraf.

Pas toen de avond viel, en de rust was weergekeerd, ging ik met mijn hondje Mr. Wilson een lange wandeling maken, blootsvoets in de branding, vol bewondering voor de rood­gloeiende zons­ondergang, dromend van grenzeloze vrijheid.

Toen de nacht viel en het stikdonker was, gingen Mr. Wilson en ik op het strand zitten onder een weergaloze sterrenhemel. Het zand gloeide nog na van de hete dag. Geen levende ziel te bespeuren. Ik zag de wolf wakker worden in mijn hondje. Zijn oer­instinct ontwaakte. Hij groef een put om bij het koele zand te komen, nestelde zich naast me en werd duidelijk de leider van de roedel. Beschermde me. Kop fier in de lucht, oren gespitst, zijn neus scande alle windrichtingen uit op zoek naar geuren van mogelijk onheil.

Als een oude zigeunerin zat ik naast hem en dankte het virus dat er geen schreeuwende radio­zenders zijn dit jaar, geen strand­fuiven, geen volks­spelen.

Enkel stilte die doorbroken wordt door de verre lach van een kind.

Beeld Jenna Arts
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234