Maandag 13/07/2020
Hugo Camps.Beeld DM

ColumnHugo Camps

Ik bewonder de grootmoedigheid van de mama van Luna, maar deel ze niet

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Hoofdredacteur Bart Eeckhout vroeg zich in zijn editoriaal af: “Zijn wij zo zeker dat we ons hart kunnen openen voor wie ons zoveel kwaad heeft gedaan als de racistische moordenaar Van Themsche?”

De vraag stellen is ze beantwoorden: “Nee, meneer de hoofdredacteur, ik kan het niet. Mijn hart blijft zo dicht als een oester.”

Kort na de moord op Luna (2,5) en haar oppas Oulematou Niangadou (25) sprak ik de ouders van de vermoorde peuter. Ik zag hun verdriet over de grond kruipen, het hart zwaar van wanhoop en afschuw. Toch zei moeder Laurence: “Ik ben niet boos, ik ben verdrietig.” Haar man Roman was categorischer: “Levenslang, godverdomme!”

Ik weet nog dat ik terugdacht aan de Waalse staatsman André Cools (PS) die bij het buitenlopen van een commissie voor de grondwetsherziening bulderde: “Je ne suis pas chrétien, je ne pratique pas le pardon.” Daar kon ik me wel in vinden. Ook hij is inmiddels vermoord.

Na de zitting van de strafuitvoeringsrechtbank zei Laurence: “Na veertien jaar mag Hans Van Themsche wel terugkeren in de maatschappij. Ik vind dat je kwaad mag zijn, maar niet haatdragend.” Het is geen alledaagse noblesse. Het is getranscendeerde vergevingsgezindheid voor een kindermoordenaar. Ik zie weer het krijtwitte verdriet rond de ogen van Laurence in de eerste dagen na de moord op kleine Luna. Beide ouders geheel in staat van ontbinding. Hij vloekend, zij geglaceerd. Niet eerder had ik zo’n gestolde foltering van dichtbij gezien. De racistische context maakte de dubbele moord nog absurder. Dit was de voltooiing van kwaadaardigheid.

Laurence verrast nu met haar positieve benadering van het drama. Het is alsof ze een bekering heeft doorstaan. Nee, de moordenaar van haar dochtertje moet niet levenslang de bak in, hij verdient een tweede kans. Dat zegt een moeder die al veertien jaar met een door verdriet gebroken stem spreekt.  Over een man die haar deed wegkijken als een kleuter passeerde. Luna had nog lang haar eigen kamertje, met souvenirs voor het oprapen. Haar dood had geen zachte kant, geen balsem.

Intussen maakt Van Themsche grote sier als modelgevangene. Troost voor de familie van Luna zit daar niet in. Verdriet en rouw zijn autonoom. Steller dezes heeft niet het menselijke karaat van Laurence en wil het ook niet hebben. Ik bewonder de grootmoedigheid van de mama van Luna, maar deel ze niet. Ik heb ooit haar hele lichaam horen schreien in die meidagen van 2006. Kleine Luna en haar oppas kregen ook geen tweede kans.

Moet ik me daarom een humanitair surrogaat voelen? Misschien wel, maar mijn instinct schrijft me in dit geval mandekking van het slachtoffer voor, tot in de eeuwigheid. Ik gun Pol Pot geen tweede kans en Marc Dutroux en Van Themsche ook niet. Ik wil mezelf nog onder ogen kunnen komen.

Mijn onverdraagzaamheid is zwaar inferieur aan het grootse gebaar van de mama van Luna. Maar dat moet dan maar.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234