Dinsdag 19/11/2019
Brooklyn Bridge, New York City. Beeld ©Paolo Pellegrin / Magnum Photo

Column

Ik ben het dichtst bij het geluk geweest tijdens de vele dagen, weken en maanden die ik doorbracht in New York

Marc Didden is columnist en filmmaker. Onder de noemer R-E-S-P-E-C-T schrijft hij wekelijks over wie en wat hem heeft ontroerd.

Terwijl ik door de nieuwe Humo blader omdat ik wil weten wie er vrijdagavond laat bij Graham Norton op de sofa langskomt, verheug ik me erop dat het de eeuwige playboy Warren Beatty zal zijn. Amerika op zijn best!, denk ik dan, terwijl in mijn hoofd beelden spelen van Splendor in the Grass of Bonnie and Clyde, Reds en zelfs Dick Tracy.

I am old”, zegt Beatty even later en dat is niet gelogen. Hij is tachtig nu, maar lijkt het helemaal naar zijn zin te hebben daar in die BBC-talkshow die er eigenlijk geen is. De Graham Norton Show is in wezen niets anders dan een promotiemachine voor nieuwe films, tv-series en virtuele cd’s, met een grote nadruk op het binnenhalen van Hollywood-sterren: Robert De Niro, Tom Hanks, Morgan Freeman, Meryl Streep, Nicole Kidman, ze zijn er allemaal kind aan huis.

En dat laatste woord is letterlijk te nemen: Graham Norton ontvangt zijn gasten met een natje en een droogje alsof ze in zijn eigen huiskamer zitten. Gast en gasten lijken er maar wat sfeervol te bullshitten, al is alles wat er gezegd en gedaan wordt wel stevig gescript. Vlak voor het eind zingt iemand dan een liedje – denk dan aan Elton John, Lily Allen, Robbie Williams of Coldplay – waarna ter afsluiting een aantal nobele onbekenden op een schietstoel gaan zitten: ze moeten een verhaal vertellen en als Graham dat niet leuk vindt, haalt hij een hendel over en verdwijnen ze de vergeetput in. En toch is het een leuke show! Omdat het goed is om te zien dat al die wereldberoemde mensen niet anders zijn dan wij.

Marc Didden. Beeld Johan Jacobs

Omdat ze, zoals iemand die dagelijks met wereldsterren omgaat mij ooit antwoordde toen ik haar vroeg hoe ze in werkelijkheid zijn, die sterren: “Basically they are like you and me, Marc. They like to eat, drink and fuck.” En dat was dat. Bij die eerste twee kan ik me nog steeds van alles voorstellen. Over dat derde heb ik al eens een boek gelezen.

Wat me bij de gedachte brengt: hoe zou het met Björn Soenens zijn? Ik ben geen échte fan, maar ik moet wel eerlijk toegeven dat ik stikjaloers ben op zijn huidige werkplek, NY, NY, a city so nice they named it twice.

Een jaar of veertig geleden heb ik een serieuze innerlijke strijd moeten voeren om niet op een vliegtuig te stappen en mijn leven daar te herbeginnen, ergens in Brooklyn, met uitzicht op die geweldige brug, op die schitterende Empire State Building en op die toen nog helemaal blinkende Twin Towers, die een kwart leven later al vernietigd werden, te midden van duivelse pulverdampen.

Ik heb jarenlang een rare verhouding met Amerika gehad. Haat-liefde is een te flauwe en te versleten omschrijving, ook al omdat op vele dagen de liefde veel groter is dan de haat. Dat komt vooral omdat ik sommige van de mooiste momenten van mijn leven heb meegemaakt in New Orleans, in Washington D.C., in Memphis Tennessee, in Los Angeles en in San Francisco. En ik weet zeker dat ik het dichtst bij het geluk was tijdens de vele dagen, weken en maanden die ik doorbracht in New England, of aan de Upper West Side van Manhattan.

Veel van die dubbele gevoelens hoor ik terug op de plaat waar ik op dit moment naar luister: Americana van de grote singer-songwriter Ray Davies.

Davies is een bleke Brit die nu bijna zo oud is als Warren Beatty. Hij en zijn voormalig bandje The Kinks worden vaak opgevoerd als vleesgeworden symbolen van ‘engelsheid’. Met inachtneming van enige reserves zegt hij op deze fijne solo-cd toch vooral dat hij zielsveel van Amerika houdt. Maar nog het meest van dat onbestaande en ingebeelde land uit de cowboyfilms van zijn jeugd. Same here, overigens.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234