Dinsdag 11/05/2021
Kopje voor online en editie Hilde Van Mieghem Beeld DM
Kopje voor online en editie Hilde Van MieghemBeeld DM

Column

Ik ben de letter­meid van de drie duifkes

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

‘Als je wil, kan je een paar weken langer blijven.’ Dat bericht kreeg ik enkele dagen geleden van de eigenaars van het huis waar ik verblijf. Ze kregen net een uitnodiging in de bus voor vaccinatie en verschuiven daarom hun vertrek­datum naar de tweede helft van mei.

Meteen na dat heuglijke nieuws schrijf ik mijn Als je eens wist-team aan met de vraag of het mogelijk is mijn agenda pas vol te plannen vanaf 17 mei. Het komt gelukkig goed uit. Het is snel beklonken. Ik mag twee weken langer in dit hemelse oord vertoeven. Een gods­geschenk.

Er was te weinig stille tijd de voorbije maanden.

Mijn tweede docu­reeks Als je eens wist... was nog niet af toen ik naar hier vertrok, maar omdat ik met mijn monteur ook in Antwerpen per Zoom communiceerde, kon ik dat net zo goed vanuit dit paradijs doen. Ik moest dan twee maanden later wel even heen en weer naar België voor de promotie: interviews, talk­shows op televisie en radio, om daarna weer spoor­slags richting stilte te gaan.

Maar ook die werd nog continu ­verstoord door de naweeën van de ­uitzendingen, webinars die ik moest ­inleiden en administratieve romp­slomp. Tussendoor werkte ik verder aan mijn boek De drie duifkes over de levens van mijn drie grootmoeders.

Drie vrouwen die mee de weg plaveiden die wij vrouwen in 2021 tamelijk vrij kunnen bewandelen.

‘Pourvu que ça dure!’, zei mijn vader vaak.

Als je ziet hoe mijn grootmoeders moesten vechten om iets te zeggen te hebben over hun kinderen, te kunnen beschikken over een bank­rekening, het mogen behouden van een erfenis – die ging namelijk naar de echtgenoot –, stemrecht te verwerven en uit werken te mogen gaan zonder de toelating van hun mannen - dat laatste was trouwens pas in 1958 het geval, mijn geboortejaar -, dan kan ik niet anders dan een diepe buiging maken voor de vrouwen die aan de weg timmerden en de mannen die hen daarbij onder­steunden.

Daar hoorden mijn grootvaders niet bij. Die hielden hun vrouwen liever aan de haard.

De kans om twee weken langer, zonder inmenging van de buitenwereld, neer te kunnen schrijven wat mijn drie duifkes me in de oren fluisteren - uiteindelijk zijn zij het die het boek schrijven, ik ben hun letter­meid, mijn vingers zijn hun slaven - is hetzelfde als na je dood ­ontdekken dat de hemel echt bestaat, denk ik. Halleluja!

Mijn duifkes hebben stilte nodig. Ze ­trekken zich stom terug in hun hokjes als hun dienstmeid gestoord wordt door telefoons, Zoom-meetings of ander gekrakeel. Koppig houden ze dan nog een dag of twee hun snaveltje, tot ze zeker zijn dat ze mijn volle aandacht krijgen.

Dan weten ze van geen ophouden. Elke ochtend trekken ze me aan mijn mouwen het bed uit met hun scherpe bekjes. Terwijl ik mijn eerste koffie van de dag drink, zitten ze op mijn schouders met z’n drieën en roekoeën de oren van mijn kop. Er zijn dagen dat ik hun gekwetter met moeite kan bijhouden.

Soms vertellen ze ook onzin. Dat schrap ik dan ondanks hun protest. ­Genadeloos.

Elke avond, rond een uur of zes, houden mijn drie duiven moe­gepraat hun ­snater. Ik val vanuit de verbeelding in de realiteit. Leeg­geschreven. Om me heen geen levende ziel.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234