Donderdag 24/10/2019
Beeld Bob Van Mol

Column

Ik ben al vele jaren alleen en om een of andere reden had ik er bij het begin van dit nieuwe jaar genoeg van

Hilde Van Mieghem gunt ons een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Eigenlijk geloof ik er geen barst van, happy én single. Niet dat ik denk dat alle singles hun dagen ongelukkig en eenzaam doorbrengen, zeker niet. Maar toch, happy?

Ook ik heb natuurlijk vrienden en familie en een kleinkind aan wie ik mijn hart kan ophalen. En werk, waar ik passioneel in onderduik, zodat ik afgeleid word van mijn ‘allenigheid’.

Maar ’s avonds stuit ik op mezelf als ik thuiskom. Dan kan ik mijn dromen, verdriet, vreugde, angsten of gedachten alleen nog delen met de muren om me heen, of met Mr. Wilson, mijn hondje. Hij is lief, kijkt me aan en er is blijkbaar niet meer nodig om mijn oxytocine toch een beetje de hoogte in te jagen, waardoor de noodzaak niet meer zo pijnlijk urgent is om aan anderen te vertellen wat ik die dag beleefd heb.

Baby’tjes die niet aangeraakt of aangekeken worden, gaan dood. Simpelweg. Zo essentieel is dat oxy-knuffel­hormoon. Het schiet de lucht in bij prettig sociaal contact, bij knuffelen en lekker vrijen. Maar ook als hond en baasje elkaar aankijken. Bij katten, vogeltjes en vissen schijnt het effect er niet te zijn.

Hoe je je ook wijsmaakt dat je best gelukkig bent, toch merk je, als je jarenlang alleen bent, hoe je langzaam maar zeker vanbinnen verschrompelt, hoe schraal en verarmd je innerlijke wereld wordt. Hoe je – als je niet oppast – op een dag moet vast­stellen dat je levend dood bent.

Ik ben al vele jaren alleen en om een of andere reden had ik er bij het begin van dit nieuwe jaar genoeg van. Ik was het beu om mezelf met Nieuwjaar elk keer opnieuw een lief toe te wensen om dan uiteindelijk niets te ondernemen. Alsof ik hem in de gang van mijn huis zou kunnen tegenkomen?

Maar wat moest ik doen, op café gaan hangen? Geen zin in. Naar recepties, theatervoorstellingen, verjaardagsfeestjes of dinertjes bij vrienden gaan die elke keer weer vergeten om een andere leuke ‘happy’ single uit te nodigen? Dat doe ik al jaren en ik kwam er nooit iemand tegen. Nee, dacht ik baldadig, ik moet zelf iets ondernemen, dringend.

Om klokslag 12 uur, in die ene seconde van 2018 naar 2019, gooide ik mezelf onverschrokken op Tinder, met naam en toenaam. Zo, eens kijken wat dat wordt, happy new year, Hilde!

Ondertussen, drie dates verder met best wel leuke mannen, kijk ik nooit meer naar die app. Een van die drie is namelijk wel heel erg leuk. Na lang chatten, ontmoetten we elkaar het voorbije weekend voor het eerst.

En kijk, het werd ineens zomaar lente, midden in februari.

Na een heerlijke dag, waarin we niets anders deden dan praten en wandelen – na vele uren zelfs hand in hand, de vingers in elkaar gekruist – bracht ik hem naar het station. Met een kuise zoen namen we afscheid van elkaar. Hij nam de trein naar Den Haag, terug naar huis.

Terwijl ik hem uitzwaaide – de trein een stipje in de verte – kreeg ik een sms’je: “Ben je volgend weekend vrij, koningin?”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234