Maandag 13/07/2020
Julie CafmeyerBeeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Ik begon te fantaseren over een fictieve stad die helemaal werd afgebroken

Julie Cafmeyer is columnist voor De Morgen

Aangezien mijn kleren me niet meer pasten sinds de lockdown, ging ik naar een boetiek om iets nieuws kopen. Ook in de boetiek was er geen enkele maat die paste. De verkoopster was een jonge vrouw die me meelevend aankeek en me troostte. Ze zei dat het vervelend is, dat zij ook vaak uit de boot valt in deze boetiek, dat er boven een bepaald gewicht gewoon geen kleren meer zijn. Niet dat wij er zo vreemd uitzien, er past gewoon niets.

Om me op te vrolijken bood ze me een glas champagne aan. Ze stelde voor om me via Facebook een berichtje te sturen als er iets in mijn maat binnenkwam. Ik zei haar dat ik mijn sociale media had gewist. Ik word moedeloos van al die mensen die discussiëren over welke beelden er wel en niet mogen staan. Mensen die boos op elkaar zijn. Mensen die misschien wel hetzelfde willen maar geen gemeenschappelijke taal vinden. Ik heb er genoeg van, en ja: dat is een privilege. Ik heb het zelfs met mijn privilege gehad.

De vriendelijke winkeldame zei na mijn klaagzang: “Ja, ik heb ook mijn bedenkingen bij die beelden. Ik hou die mening meestal voor mezelf omdat je tegenwoordig niets meer mag zeggen. Maar zeg nu eerlijk, als ze die beelden besmeuren, dan kunnen ze even goed alles weghalen: de piramides, de kerken, de tempels. Want wat heeft religie ons allemaal aangedaan? En zo kan je bezig blijven. Voor je het weet staat er helemaal niets meer.”

Ze babbelde verder en ik besloot om niet langer naar haar te luisteren. Ik citeer deze uitspraak alleen maar omdat ze me op een idee bracht. Ik begon te fantaseren over een fictieve stad die helemaal werd afgebroken. Niet per se op een agressieve manier, redelijk zacht zelfs. Gewoon zo van: hier hoeven we niet meer voorbij te lopen, hier hoeven we niet meer naar te kijken. 

Een stad, en het enige wat nog overblijft, zijn bossen, velden en een grond waar kruiden en wilde bloemen uit groeien. Een nieuwe, lege stad waar mensen niet meer voorbij beelden lopen waarbij ze intuïtief al jaren weten dat er iets niet klopt. Een stad waar mensen niet meer hoeven te kijken naar de foute mensen die op een voetstuk worden geplaatst. Een stad waar iedereen zich op een gelijkwaardige manier kan uitspreken. Wensen die serieus worden genomen. 

En vanuit dat collectief denken worden dan beelden, bouwwerken en musea gebouwd die een gemeenschappelijk verhaal representeren. Een soort van utopische architectuur ontpopt zich, zoiets?

Ik dronk mijn glas champagne leeg en wandelde zonder te bedanken naar buiten. Ik keek naar de stad en in mij woelde een vreemd soort verlangen om alles neer te halen. Op een zachte manier weliswaar, teder, alsof je iemand uitkleedt die al veel te lang in een kledingstuk loopt dat niet past.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234