Donderdag 19/05/2022
Julie Cafmeyer. Beeld DM
Julie Cafmeyer.Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Ik beeldde me eicellen in die in de wc werden gekieperd, doorgespoeld. Een stockruimte vol embryo’s in bokalen

Julie Cafmeyer is columnist.

Julie Cafmeyer

Ik raakte aan de praat met een jonge vrouw in de rokersruimte van een oud café. De rokersruimte, die zich in de kelder bevond, was ingericht met ouderwetse lampenkammen. De lichten flikkerden door het gestamp van mensen die boven ons op een bezwerend ritme hakten op technomuziek. Af en toe passeerde er een muis.

De jonge vrouw stak een sigaret op en zei dat ze haar eicellen had laten invriezen. Net voor de pick-up had ze over haar buik gestreeld en voelde ze zich trots dat ze iets voor zichzelf deed. Iets in haar zou voortbestaan. Ze stak nog een sigaret op. Ze vertelde over de hormonenspuiten die ze in haar buik stak. Ze beeldde het uit, ze deed iets van prik, prik - toevallig in hetzelfde ritme als de flikkerende lichten.

Ze had een ziekenhuis in Gent gekozen. Gent is goedkoper dan Antwerpen. Ze was er klaar voor, voelde zich sterk, tot er iets onvoorziens gebeurde. De verpleegster die haar verwelkomde was een oude bekende. Een vrouw van haar leeftijd met drie kindjes en een mooie man. Ze stak nog een sigaret op. Ze zei: “Toen ik de vrouw zag, voelde het alsof zij de geslaagde vrouw was en ik de gefaalde. In een flits zag ik hoe ze in het park met haar poussette wandelde en een foto van haar baby nam. Ik brak.”

De technomuziek bleef bonken. Boven ons bleven de mensen dansen, het ritme strak, alsof ze iets uit hun lijven verdreven. Ze stak nog een sigaret op. “De verpleegster legde een vochtige handdoek op mijn voorhoofd en zei met een vriendelijke glimlach dat ik te weinig eieren had. Ik weet niet hoeveel te weinig. Het zouden er zes kunnen zijn, zeshonderd of zes miljoen. Ik weet eigenlijk niets van eicellen. Ik vond het vernederend dat die jonge moeder met een gezonde blos op haar wangen me vertelde dat ik te weinig eicellen had.” Ze blies rook in mijn gezicht.

“Daarna moest ik een formulier invullen. Ze vroegen me wat er moest gebeuren met de eicellen als ik ze niet meer nodig had.” Ze wist het antwoord niet. De technobeats werden luider, de trillingen boven ons intenser. Alles kon hier op elk moment instorten. Ik beeldde me eicellen in die in de wc werden gekieperd, doorgespoeld. Vrouwen in ziekenhuisbedden, ze spreiden hun benen. Een stockruimte vol embryo’s in bokalen.

Ze stak nog een sigaret op. Haar sigaret zat omgekeerd in haar mond, dus ze nam een nieuwe. “Heb jij kinderen?”, vroeg ze. “Nee”, zei ik. “Je wordt geboren met een hoeveelheid eicellen, op een moment geraken ze op. Wist je dat?” Ze lachte verontschuldigend naar me, ik vond dat ze mooi was. “Tik-tak-tik-tak”, zei ze terwijl ze overdreven met haar mond bewoog. Haar tanden fluogeel door het blacklight. Hoewel ik alweer gestopt was, vroeg ik een sigaret. We staken een sigaret op.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234