Vrijdag 20/09/2019
Hilde Van Mieghem. Beeld rv

Column Hilde Van Mieghem

Ik app hem, kus hem virtueel en vraag langs mijn neus weg of hij vandaag vroeg de deur uit moet

Hilde Van Mieghem gunt ons een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven

We lopen zingend door de Oostendse straten, mijn hondje en ik. Mr. Wilson hijgt het ritme, ik fantaseer de melodie. Het is een liefdeslied, zonder woorden. Ze zijn ontoereikend. Ik kom niet verder dan wat geneurie of een vrolijk lalalalalaaa.

Ik zie ze al van ver staan in een etalage. Langstelige rozen in de kleur van de ondergaande zon. Impulsief als ik ben bestel ik er 28 – het is een magisch getal voor hem en mij – en laat ze naar Amsterdam sturen, waar hij woont. Ik struikel over twee bloembakken, loop een laddertje omver en de bloemenverkoper kan nog net een dure vaas redden die door mijn onhandigheid bijna tegen de vlakte gaat.

Ik verontschuldig me en vertel hem dat ik van verliefdheid niet meer weet waar mijn hoofd staat en dat mijn voeten hun dwaze gang maar gaan, ongeacht wat ik van hen verlang. Focussen, mevrouw, zegt hij een paar keer zacht, als ik er maar niet in slaag om het Amsterdamse adres te vinden. Zal ik even in uw telefoon kijken?, vraagt hij glimlachend. Hij vindt meteen wat hij hebben moet en verzekert me dat het boeket zonder fout morgen rond 9 uur geleverd zal worden.

Gemengd boeket

Op het ogenblik dat ik de winkel verlaat, gaat de telefoon. Mijn hart juicht. Zonder kijken neem ik op en zeg: dag lieverd. Een huilende stem. Het is Eli, mijn buurman en mijn beste vriend, een man van puur goud. Omdat ook hij net een nieuwe liefde gevonden heeft, vrees ik het ergste. Nee, Eli, roep ik, vertel me nu niet dat het uit is met je nieuwe vriend!

Ze gaat dood, zegt hij, ons mama gaat dood. In horten en stoten vertelt hij dat zijn moeder al twee dagen in het ziekenhuis ligt en dat de situatie pijlsnel achteruitgaat. Trombose in het been, een dikke prop, morgen wordt ze geopereerd. O, zeg ik, dan komt het allemaal wel goed, je zult zien! Ik denk het niet, mompelt hij, maar hij huilt gelukkig niet meer. Ze is 74, nog veel te jong om te sterven.

De volgende ochtend glimlach ik bij de gedachte dat mijn geliefde zo meteen de deur zal opendoen en die zon van rozen in ontvangst zal nemen. Ik app hem, kus hem virtueel en vraag langs mijn neus weg of hij vandaag vroeg de deur uit moet. Nee, hij werkt de hele dag thuis. Ik bel Eli, geen antwoord.

Uren later. Nog steeds geen reactie uit Amsterdam. Ik word steeds zenuwachtiger, kinderlijk droevig ook omdat de verrassing dreigt te mislukken. Om vijf uur hou ik het niet meer uit en sta ik weer in de winkel. De man kalmeert me. De bloemen zullen elk moment geleverd worden.

Dan gaat de telefoon. Dag schat, roep ik blij.

“Ze is dood, ze heeft het niet overleefd.”

Ik slik en schaam me om mijn verliefde uitbundigheid.

We leggen op en ik koop bloemen voor Eli. Welke wil je, vraagt de bloemenverkoper lief.

Geef maar een gemengd boeketje, fluister ik.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234