Maandag 06/07/2020
Sabrine IngabireBeeld DM

ColumnSabrine Ingabire

Iedereen in hetzelfde schuitje? Jammer genoeg niet

Sabrine Ingabire (24) is journaliste en schrijfster. Ze is aan de slag bij NRC Handelsblad in Amsterdam. Haar column verschijnt tweewekelijks.

Op sociale media wordt er een meme gedeeld waarop twee boten onder elkaar staan. De eerste, een gigantisch cruiseschip met onder meer een zwembad, varend op een azuurblauwe zee; de tweede, een paar houten planken bij elkaar gepuzzeld, met twee roeiriemen, uit het videospel Minecraft. Het bovenschrift luidt: ‘Celebrities: “We’re all in the same boat.”’ Boven de eerste foto, lees je ‘Their boat’ en daaronder, boven de tweede foto: ‘Our boat’.

Eerlijke vraag: vinden jullie de meeste celebrity’s niet heel vermoeiend sinds corona? “Blijf binnen,” schrijven ze vanuit hun enorme villa, “het is moeilijk voor ons allemaal, alsof we in de gevangenis zitten. Maar we komen er samen doorheen”, vertellen ze verder vanuit hun zwembad, terwijl de kinderen op de achtergrond aan het tennissen zijn. Over kinderen gesproken: “24 uur per dag ouder zijn, is gewoon niet menselijk.” Wat dan van hen die ouderschap nu moeten combineren met een fulltime job?

Is het echt even moeilijk voor ons allemaal?

I get it, mijn depressie loert iets te vaak om de hoek en ik ben financieel ook geraakt door deze crisis, maar ik heb werk, eten, ik ben veilig en gezond, en mijn naasten ook. Mijn appartement in Amsterdam-Zuid, met mijn terrasje waar ’s middags de volle zon schijnt, is groot en luchtig. Mijn bootje is best oké. Is het te veel gevraagd om bij deze dingen stil te staan voor we posten op sociale media?

Werden jullie ook boos toen miljonairs hun volgers vroegen om te doneren aan goede doelen? In plaats van het zelf te doen, of te vragen aan hun rijke vrienden? Of toen miljardairs zichzelf op de borst klopten voor het doneren van kruimels? Zal ik ook één cent geven en dan jaren opscheppen dat ik hielp corona te bestrijden? “Denk aan anderen,” vloggen ze, zich totaal onbewust van de ironie, “en gebruik die tijd om nieuwe vaardigheden te ontwikkelen.”

Ik wil geen nieuwe skill ontwikkelen. Waarom mogen we de tijd niet nemen om net dat te doen wat er tijdens een crisis moet gebeuren: overleven. En voor elkaar zorgen. Maar voor elkaar zorgen veronderstelt dat je weet, of probeert te achterhalen, wat elkaars zorgen zijn. Dat je aan elkaar denkt. Aan de nuances. Aan de bredere maatschappelijke context waarin eenieders verhaal zich afspeelt. Dat gebrek aan nuance is het zichtbaarst wanneer de media spreken over mensen van kleur (en witte mensen op die uitspraken reageren). Wanneer wij moeten eisen om verhalen en mensen te kaderen en te contextualiseren. Voelen niet-rijke witte mensen nu ook iets wat op dat gevoel lijkt, wanneer ze naar video’s kijken van heel rijke, geprivilegieerde mensen, die hen durven te vertellen hoe om te gaan met deze coronatijden en hen vragen te doneren? Willen ze ook roepen: “Onze zorgen en capaciteiten zijn anders, jij bent zo wereldvreemd!”?

Iedereen in dezelfde boot?Beeld rv

Want dat wil ik – te vaak – schreeuwen. Nu, naar al die celebrity’s, maar ook in normale tijden, naar motivational speeches of TedTalks. Naar mensen die ‘het gemaakt hebben’ en aan gemarginaliseerde jongeren vertellen dat ook zij rijk kunnen worden, als ze het hard genoeg willen en hard genoeg werken. Zonder erbij te vermelden dat je eigenlijk een kleine lening van een miljoen euro nodig hebt om ‘er’ te geraken. En dat, als je dat miljoen zou krijgen, je er misschien toch niet geraakt. Omdat geld de moeilijkheden die gepaard gaan met je socio-culturele achtergrond en verleden niet zomaar wegwist. Omdat je nog steeds je etniciteit, en je naam, en je uiterlijk, en je accent hebt. Of omdat je niet de juiste connecties, adviseurs, vrienden, tips & tricks hebt om dat miljoen om te zetten naar miljarden.

De wereld is complexer dan motivational speeches, inspirerende TedTalks of onderschriften op sociale media. Sommigen zullen hun hele leven hun best doen en die maatschappelijke standaarden van succes nog steeds niet kunnen halen. Soms zullen ze alsnog een mooi leven hebben, soms helemaal niet. Omdat de wereld sociaal ongelijk is, en die ongelijkheid oneerlijk is. En speeches, of Talks, of Instastories over ‘in the same boat’ zijn leugens wanneer ze deze hartverscheurende werkelijkheid ontkennen. Meer nog: deze hartverscheurende werkelijkheid ontkennen, zorgt dat de onderliggende problemen nooit aangepakt worden.

Al die mensen die roeien in een Minecraft-boot, terwijl wij varen op kleine motorboten, jachten, of cruiseschepen, verdienen meer dan inhoudsloze slagzinnen. Ze verdienen gehoord, gezien, gesteund te worden. Het is eenvoudiger en hartverwarmender om te doen alsof we allemaal één zijn, dan om de pijnlijke waarheid te moeten toegeven én tonen: we’re not all in the same fucking boat. Sommigen hebben een zwembad, sommigen hebben geen boot, sommigen zijn aan het verdrinken. En anderen zijn al dood.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234