Donderdag 20/02/2020
Mark Coenen.Beeld rv

ColumnMark Coenen

Iedereen houdt van Bart Peeters, en terecht

Mark Coenen is columnist van De Morgen.

Het Sportpaleis was vroeger geen zaal maar de olympische berg der popmuziek: wie daar mocht spelen had de top bereikt en kon mijmerend naar beneden kijken. Het was volbracht. Beter werd het niet. Ik was vijftien toen ik daar mijn muzikale epifanie ervoer aan de hand van een concert van de Rolling Stones. 1973. Billy Preston speelde in het voorprogramma, Mick Taylor soleerde de sterren van het heelal tijdens zijn laatste tournee met de groep.

Jagger had, zo staat het gegrift in mijn ongetwijfeld overspannen memorie, een dunfluwelen broek aan, waarvan de stof de contouren van zijn klokkenspel duidelijk benadrukte. Daar was over nagedacht. Zonder al in Londen geweest te zijn wist ik daardoor meteen hoe Big Ben er uitzag. Indrukwekkend, net zoals de muziek, die als een stalen vuist op je afkwam.

Keith Richards stond te zwijmelen van de heroïne, maar de setlist was om door een ringetje te halen: you can’t always get what you want, maar dit kwam toch wel heel dichtbij. Zeker op je vijftiende.

Twee levens later staan we op een druilerige zondagavond zo lang in de file op de ellendige ring rond Antwerpen dat we zowat het hele eerste deel van het concert van Bart Peeters en zijn Ideale Mannen missen. De sfeer is wel die van de grote dagen: voor mij staat een mevrouw te dansen alsof ze de hele tijd naar het toilet moet maar er al iemand op zit.

Onweerstaanbaar: dat is het woord. En daarvoor moest Bart gelukkig geen dunfluwelen broek aan doen. Hem kennende zou hij dat durven maar het zou geen zicht zijn. 

Iedereen houdt van Bart Peeters, en terecht. Tijdens de schier eindeloze reeks verjaardagsconcerten in het baby-Sportpaleis bouwt hij de zaal om tot een deinende huiskamer met veel lichtjes, samen met bovengenoemde Ideale Mannen en de ideale Rony Mosuse, de nachtegaal van Bornem, die samen met broer Robert van Peeters een popidool maakten ten tijde van de Radio’s. Ze herdenken Robert met een pakkende vervlaamste versie van ‘She Goes Nana’: “Hij zong de sterren van de hemel tot hij er zelf een werd.”

Na de pauze wordt het kampvuur verder opgestookt aan de hand van het Ideale Koor: een paar honderd vurige tongen die zingen met aandoenlijk enthousiasme, alsof hun en onze laatste dag aangebroken is. De toverbal van kleuren en stemmen van dit grote Vlaamse gospelkoor doet de temperatuur in de zaal nog een paar graden stijgen, en het was er al zo warm.

Bart amuseert zich zichtbaar zo dat hij boven het podium lijkt te zweven en de indruk bestaat dat hij dra in een zuil van licht ten hemel zal worden opgenomen. Het zou niemand van de aanwezigen verbaasd hebben. Op wolkjes rijden we naar huis en krijgen de eerste paar uur die idiote gelukzalige grijns niet van ons gezicht. Het meervoud van geluk: dat zijn Bart Peeters en zijn Ideale Mannen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234