Vrijdag 24/05/2019

Column

Iedere drie maanden is hij daar weer, de angst voor de scan

Beeld Bob Van Mol

Mark Coenen is columnist bij De Morgen

Farid Le Fou is dood. Hij kampte met een veralgemeende kanker in terminale fase, schrijft de krant. Ik moest al heel hard nadenken waarvan ik die Farid moest kennen, want ook gestoorde mensen zijn van vergeetbare aard. Behalve als ze Michael Jackson heten, natuurlijk.

Veralgemeende kanker ken ik daarentegen wel. Ze hebben mij ook bij mijn pietje, meldde mijn broer drie jaar geleden met de bibber in zijn stem. Ik was herstellende van kanker aan de aan de achterkant van ieder manslichaam ingebouwde rare knobbel die men gemeenzaam de prostaat noemt en dacht dat het daar over ging. Het bleek erger. Long. Verkeerd stadium. Veralgemeende kanker.

Bleek na wekenlang zenuwslopend onderzoek een hele specifieke kanker te zijn, waartegen nog vele medisch verantwoorde splinterbommen konden afgevuurd worden. Paintball met chemicaliën.

Bij een levensbedreigende ziekte worden meteen prognoses gemaakt. Het leven is een lotto en dit zijn uw verliezende cijfers van deze week. Maar net zoals je kan verdrinken in een plas water van gemiddeld tien centimeter diep is de exacte evolutie van zo’n ziekte moeilijk te voorspellen. Als een bezetene op zoek naar meer info kom je op de raarste plaatsen terecht, waar piskijkers en fans van kurkuma en keto-dieten quasi volledige genezing beloven.

Er zijn ook veilige havens waar je je zoekende scheepje van onzekerheid graag aanlegt, omdat de kade vol lotgenoten ligt. Het zijn plekken waar de mens zich van zijn mooiste kant laat zien. Weg zijn het gewijsneus en het gejen, de jaloezie en de pedantie, het gemekker en het gemem. Iedereen vertelt zijn verhaal, geeft raad en duimpjes en troost. Als er één luchtbel is waarin ik graag zit dan is het die wel.

De vreugde is echt, de angst ook: niet voor vermeende indringers, aangepraat door theatrale partijpaljassen maar gebaseerd op lichamelijke klachten, veroorzaakt door échte indringers. Iets verbindt allen: scanxiety. Angst voor de scan. De gevreesde driemaandelijkse controle, gebaseerd op wat stippen en vlekken op een onduidelijke foto. Een MRI op leven en dood.

Bij mijn controle loop ik de week ervoor ook gespannen rond: de bloedtest moet uitwijzen of alles nog oké is. Gewoon word je dat weeë gevoel nooit. Ik ben dan nog bij de gelukkigen, want mijn kanker is – hout vasthouden –  niet meer opspoorbaar. Bastard is gone.

Wat moet dat zijn voor de mensen die om de drie maanden moeten horen waar de rondhoererende cellen weer op bezoek zijn geweest en hun kernafval hebben achtergelaten. Of niet. Bastard is still there.

Het probleem is dat u de hoofd- niet van de bijzaken kunt onderscheiden, sprak de immer docerende Frank Vandenbroucke vorige week een beetje geringschattend tegen een mokkende politica. Maak van die u een we en hij heeft meer gelijk dan hij altijd al dacht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.