Woensdag 27/05/2020
Mark Coenen.Beeld DM

ColumnMark Coenen

Humor is het enige dat helpt

Mark Coenen is columnist bij De Morgen. 

“Ik heb vier kinderen en ze zijn alle vier al gepensioneerd!”

Aan het woord is Owen Filer, een kloeke honderdjarige die er op zijn gezegende leeftijd veel beter uitziet dan menig zeventigjarige. Hij wordt geïnterviewd op de Britse tv.

Hij ziet er piekfijn uit, every inch a gentleman.

Een vat vol levenswijsheid en zelfrelativering: daarvoor moet je geen honderd worden maar het helpt.

“Mijn kinderen zijn 68, 71, 73 en 75, dat begint te tellen, hè.”

Waarna een lach zo gul dat de zon begint te schijnen.

Heerlijke man, die nogmaals bewijst dat humor redt.

Het is het enige dat helpt en het verzoent mij weer geheel, zij het jammer genoeg slechts tijdelijk, met het leven.

Wie niet lacht is gezien.

“Straf dat het beste programma dat nu op televisie te zien is, al bijna twintig jaar oud is”, zei ik gisterenavond met de mij kenmerkende zin voor overdrijving tegen mijn vrouw en verdomd als het niet waar is: dat vond zij ook.

Zo’n quarantaine doet iets met een relatie.

Ik had het over Het peulengaleis, de middelpuntvliedende spin-off van Het leugenpaleis, dat op zijn beurt een volgens Wikipedia, de digitale encyclopedie des pauvres, ooit een succesrijk cultprogramma op de radio zender Studio Brussel was. Jaren negentig van de vorige eeuw.

Niemand is in zijn hoofd zo vrij als Hugo Matthysen. Er bestaat geen zotter kieken dan Bart Peeters. Aangevuld door een keur aan Kakkewieten en andere vrienden maakten zij een programma dat geen last heeft van de sclerose die zo veel oude televisieprogramma’s dateert.

Het lijkt wel of het gisteren opgenomen is.

Dat heeft met de tijdloosheid van de dikwijls van alle potten tegelijk gerukte onderwerpen te maken maar ook met de virtuoze vertolking: Tine Embrechts, als de neurasthenieke maar o zo sympathieke Irene, speelt hier de hoofdrol van haar leven.

Als je Hugo Matthysen in het oog houdt, zie je dat hij de hele tijd zijn best moet doen om niet in schateren uit te barsten, en dat is een goed teken. De Show van Jos Bosman (de show van Bosmans Jos) die het programma afsluit, is een surrealistisch hoogtepunt waarin Peeters van de ene onverstaanbare clou naar de andere snelt, daarbij geholpen door een bende krankzinnigen die de kleerkast van hun moeders hebben geplunderd.

De moppen zijn soms de overtreffende trap van flauw, maar dat hoort zo.

Jos tegen zijn dode broer: “Ik dacht dat ge dood waart?”

Waarop de broer: “Ja, maar ik zen van gedacht veranderd.”

Moest het maar zo makkelijk zijn.

De heruitzendingen vrolijken mijn en hopelijk ook uw avonden op, samen met De ideale wereld, dat ook in quarantaine pal overeind blijft.

Dat is voor een groot deel te danken aan Jan Jaap van der Wal, die twee keer per week een onemanshow brengt waar een gemiddelde komiek een half jaar aan schrijft.

Wie niet lacht is dood.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234