Woensdag 18/09/2019
Beeld Bob Van Mol

Column

Hulde aan de rectoren, zij zijn partners in mededogen geworden

Dissidentie mag ook, onder die vlag vaart Hugo Camps elke week.

Het was lang geleden dat de rectoren van alle universiteiten zich zo unaniem, open en bloot in een maatschappelijk debat stortten. Aan morele herbewapening van de samenleving deden ze niet meer. Ze spraken fabriekstaal, bewaakten groei en concurrentie, verkleedden zich vaker als sandwichman dan als monniken van de wetenschap. PR en zieltjes winnen als levenstaak. Het is de sluipende erosie van academische banalisering in een tijd waar de dood van een kind blijft steken in infotainment. Kleur bekennen doen ze liever niet of het zou moeten passen in de context van grappige televisieprogramma’s. Nou ja, grappig…

Maar nu is er die gezamenlijke open brief van de rectoren naar premier Charles Michel. In hun schrijven spreken de academici zich uit voor een definitieve regularisatie van de ouders van Mawda. Daarnaast klagen ze het huidige klimaat rond migranten aan. “Als de toon van het debat verhardt, zullen de daden van de politie ook verharden.” Het tweejarige Iraaks-Koerdische meisje Mawda Shawri is gedood door een politiekogel. De rectoren zien in de tragische dood van de kleuter meer een symptoom dan een ongeval. Geen parlementslid van meerderheid en oppositie heeft het migratiedrama zo scherp gesteld. Hulde aan de rectoren die over alle grenzen heen eensgezind waren.

Anders dan N-VA hebben zij mededogen met de ouders van het gedode meisje. Vandaar ook dat verzoek tot regularisatie. Niet als stemmingmakerij tegen Theo Francken, om recht te doen aan een humanitaire essentie waarbij ouders bij het graf van hun kind moeten kunnen rouwen. Mawda is hier begraven. Het is intriest dat deze humanitaire evidentie in dit land nog bepleit moet worden. Dan stellen de basiswaarden van een samenleving niets voor.

In hun brief luiden de rectoren de alarmbel over wat zij het afnemende respect voor migranten noemen. De hetze tegen transmigranten is beneden elk beschavingspeil. De vocabulaire van het gevoerde migratiebeleid is in sommige gevallen vernederend, aan de rand van racistisch. Wie zich aangesproken voelt, mag opstaan.

Herman Van Goethem, rector van de Universiteit Antwerpen situeert de toon van het migratiedebat in het kader van een algemene verruwing van de samenleving die veel kouder is geworden dan vroeger. Hij noemt de brief een pleidooi voor menselijkheid. Het laatste hoort uit de mond van regering en parlement te komen, maar die geven verstek. Het thema is hun zelfs te heet voor een genuanceerde regularisatie. Liever hanteren ze het afschrikkingskanon “aanzuigeffect” dan humanitaire souplesse. Bart De Wever en Theo Francken zijn hun voorgangers in lineaire hardvochtigheid.

De wil om verontwaardigd te zijn

Universiteiten horen meer te zijn dan een verzameling bollebozen die zich hoog boven de samenleving positioneren in dienst van de wetenschap. Ze zijn met name ook morele beroepsinstanties voor de burger met de kracht van wijsheid. Je mag van academici verwachten dat ze meer het geweten van een samenleving dan van de economie stutten. Wat dat betreft heerste er de laatste jaren een oorverdovende stilte onder rectoren en senior professoren. Het recht op zwijgen werd ook toegepast vanuit wervingslust en ter ere van de ontzuiling. Ze werden allemansvrienden.

Het beeld van lucratief opportunisme is nu bijgesteld door de brief aan de premier. De wil om verontwaardigd te zijn heruitgevonden, boven smetvrees voor links of rechts. Gefeliciteerd burgers: alle rectoren zijn partners in mededogen geworden van onze democratie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234