Maandag 06/07/2020

Opinie

Hoezo, na kanker geld moeten sprokkelen voor een borst?

Elk jaar worden ruim tienduizend vrouwen met de diagnose borstkanker geconfronteerd, bij een vijfde van hen is er de vraag om een borstreconstructie.Beeld Garo/Phanie

An Capoen (anatoom-pathologe) en Yoleen Van Camp (doctor medische wetenschappen) zijn federale parlementsleden voor N-VA. Zij schrijven deze bijdrage naar aanleiding van 'BRA-Dag' (Breast Reconstruction Awareness Day).

Eén op de negen vrouwen in België krijgt borstkanker. Hoewel de overlevingskans doorgaans vrij hoog is, houden heel wat patiënten er een financiële kater aan over. Vooral als ze voor borstreconstructie kiezen. Voor een reconstructie met implantaten is de terugbetaling aanvaardbaar. Patiënten die kiezen voor een reconstructie met eigen weefsel - en daar zijn gegronde redenen toe - moeten diep in de buidel tasten of verder leven met hun amputatie. Wij vragen dat ook borstreconstructie met eigen weefsel volledig wordt terugbetaald.

Ruim tienduizend vrouwen worden jaarlijks met de diagnose borstkanker geconfronteerd. In ongeveer tweeduizend gevallen is er vraag naar reconstructie van de borst. Ook vrouwen met een genetische belasting (zoals Angelina Jolie) kunnen ervoor kiezen om hun borsten preventief te laten verwijderen.

In beide gevallen hebben vrouwen na de ingreep de keuze om al dan niet hun borsten te laten reconstrueren. Ze hebben daarbij twee opties: reconstructie met implantaten (siliconen of zoutoplossing) - of met eigen weefsel. Die laatste reconstructie biedt belangrijke voordelen. Bij een zogeheten 'DIEP-flap'-reconstructie (Deep Inferior Epigastric Perforator-flap) wordt eigen buikweefsel van de patiënt gebruikt om de borsten te reconstrueren. Dit levert niet alleen een esthetisch mooier resultaat op. We zien bij zulke ingrepen ook veel minder laattijdige complicaties, zoals inkapseling en lekkage, wat bij siliconenimplantaten wel voorkomt.

Ongeveer vijftig tot zeventig procent van de vrouwen met siliconenimplantaten moet binnen de vijf jaar na de ingreep opnieuw onder het mes door dergelijke complicaties. Na tien jaar doen deze complicaties zich bij de meeste vrouwen voor, en is vervanging nodig. Niet alleen een pijnlijke herinnering aan de doorgemaakte borstkanker maar ook een terugkerende kost voor de ziekteverzekering.

Steeds meer vrouwen willen daarom een reconstructie met eigen weefsel, maar kunnen dat niet betalen. Enkelen proberen zelfs via crowdfunding de nodige fondsen te verzamelen. Hoezo, geld moeten sprokkelen om - na kanker - weer borsten te kunnen hebben? Wordt dat dan niet terugbetaald door onze sociale zekerheid?

Het is inderdaad daar dat het schoentje wringt. Borstreconstructie met implantaten wordt nagenoeg volledig terugbetaald. Per prothese betaalt de patiënte 55 euro zelf. Bij reconstructie met eigen weefsel wordt slechts een fractie van de kosten terugbetaald. De ingreep is namelijk complex, duurt gemiddeld 7 uur en er komen vaak twee plastisch chirurgen aan te pas. Patiënten moeten een groot deel uit eigen zak betalen. Gemiddeld 2.600 euro voor één borst.

Bal in kamp van De Block

Om de terugbetaling van borstreconstructie te herbekijken, werd een studie besteld bij het Kenniscentrum (KCE). Het rapport is echter een teleurstelling. Om de kost van zo'n borstreconstructie met eigen weefsel te bepalen, berekende het KCE het fictieve uurloon van een plastisch chirurg die een reconstructie uitvoert. Het centrum baseert zich daarvoor op drie verschillende scenario's, die stuk voor stuk belangrijke gebreken vertonen. Operatietijden en consultaties van diverse specialismen worden samengegooid, daar worden wat uren administratie aan toegevoegd met zeer uiteenlopende schattingen van uurlonen tot gevolg. Het enige positieve punt is dat het KCE zelf erkent dat het om fictieve uurlonen gaat, die in geen geval als correcte gemiddelde uurkost kunnen worden beschouwd.

Concreet is een eigenweefselreconstructie een microchirurgische ingreep waarbij vaak twee chirurgen al snel zeven uur opereren. Daar stelt de ziekteverzekering 1.500 euro tegenover. Ter vergelijking: voor een cataractoperatie die een kwartier duurt, krijgt een oftalmoloog 450 euro. Je hebt geen studie nodig om in te zien dat de kost de lading niet dekt en dat daardoor de patiënt opdraait voor de opleg.

Wij vragen aan de minister om - zoals gestipuleerd in het regeerakkoord - werk te maken van een herziening van de artsenvergoedingen, in overleg met het werkveld. Er moet tussen de minister en de chirurgen een akkoord gevonden worden met een billijke vergoeding als resultaat, zodat de patiënt niet langer opdraait voor het resterende bedrag en dus niet langer het kind van de rekening is.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234