Woensdag 21/08/2019

Column

Hoeveel zinnen van jou die door merg en been gingen, liggen opgestapeld in mij? Vele

Beeld Bob Van Mol

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Je was jarig deze week. Althans, dat zou je geweest zijn mocht je nog leven. Maar 13 jaar geleden ben je opgehouden te bestaan. Toch in levenden lijve, want bestaan doe je nog steeds, zij het enkel in onze gedachten, in onze harten en zielen. Die van je vrouw en kinderen en ongetwijfeld van nog een heleboel mensen, want jij ging niet onopgemerkt voorbij.

84 jaar zou je geworden zijn. Ik denk eigenlijk niet dat je dat echt leuk zou gevonden hebben. Je had een heftige haat-liefde­verhouding met het leven. Je bruisende levens­lust werd altijd ook over­schaduwd door je verlangen naar de dood. Niet omdat je zo graag dood wou, maar omdat het leven, en dan vooral die eerste 10, 20 jaren ervan, je zwaar op de proef stelden en bleven wegen.

Omdat je keihard moest vechten om je bestaans­recht als bastaard­kind dat terecht­kwam in een kolen­dragers­familie. Omdat daar altijd dankbaarheid verwacht werd voor de povere zorg die je daar kreeg. Omdat daar niet verdragen werd dat je intelligenter was dan je half­broertjes en -zusjes. Omdat men je verbood naar school te gaan, omdat je stiekem toch je diploma haalde van de middelbare school via de midden­jury, omdat omdat omdat...

Ik probeer me te herinneren hoe we jouw laatste verjaardag vierden, je werd 71 en korsakov speelde je danig parten. Uitgemergeld zat je in een rolstoel en riep je af en toe een zin in het wilde weg. Maar soms was je ineens heel lucide en kwam er weer een wijsheid uit je mond gerold die door merg en been ging. Zoals je dat je hele leven deed.

Hoeveel zinnen van jou die door merg en been gingen, liggen opgestapeld in mij? Vele.

We zullen je verjaardag gevierd hebben, dat kan niet anders, maar ik weet niet meer hoe. Wel herinner ik me levendig hoe we dat vierden toen ik nog thuis woonde. Elke keer kreeg jij op die dag de eerste aardbeien. Een schaal vol van die mooie rode vruchten waarvan wij ook mee­profiteerden. Met bruine kinnekes­suiker en veel slagroom. Niet uit een spuitbus, maar met de hand opgeklopt in een kom.

Toen waren de eerste aardbeien nog een hele gebeurtenis. Nu zijn er altijd aardbeien, overal. En als het een beetje meezat, aten we die dag ook de eerste asperges. In mijn gedachten gaat dat nog altijd samen: asperges en aardbeien.

Ik probeer me je stem te herinneren, maar dat lukt me niet zo makkelijk. Behalve als ik aan die ene zin denk die je zei toen je na een bezoek mijn huis verliet, je omdraaide op de trap en tegen me zei: ‘Stopt ermee schat, ge gaat eraan dood, ik zie ’t.’ Dat hoor ik je glas­helder zeggen. Het sloeg op mijn huwelijk dat in een diepe crisis beland was en waar ik tegen beter weten in nog aan vasthield. Dat ik nu alleen die dramatische zin nog kan horen, vind ik jammer.

Wel hoor ik je nog zingen, je baldadige versie van ‘ikke benne kikke en de rest kan stikke’. Dat begon je te zingen toen we op reis waren in Egypte, en jij, zoals steeds, als een kameleon de kleuren van je omgeving aannam.

Daar liep je in djellaba met een gehaakt mutsje op je kop, door de woestijn, een gids achterna, op zoek naar een nog niet bloot­gelegd konings­graf. Wij waren al doodmoe van de bezoeken aan konings­graven die wél al ontdekt waren en hadden helemaal geen zin in nog meer dode farao’s. Jij wel. ‘Ik ben Farao ikke’, zong je, ‘en de rest kan stikke’, terwijl je met wapperende jurk in een of ander graf verdween en ons achter­liet. Een uur later kwam je weer naar buiten vol spannende verhalen.

Jij en je verhalen. Hoelang heb ik echt geloofd dat je net zoals een kat negen levens had. Hoe jammer dat ik geboren werd in jouw laatste. Slaap zacht, lieve papa.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden