Zaterdag 27/02/2021
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Hoe langer ik naar de foto kijk, hoe meer ik de kleinmenselijkheid in mezelf naar boven voel borrelen

Julie Cafmeyer is columnist. 

Ik zag zojuist een foto op Instagram en werd getroffen door een golf van jaloezie. Mijn lichaam krijgt een gifgroene kleur en mijn ogen vormen zich tot kleine, valse spleetjes. Een bittere trek om mijn mond, mijn handen worden klauwen, een voorbereiding op revanche. Je hoort mijn tanden knarsen, heel traag. Dit is het geluid van afgunst.

Op de betreffende foto staat een jonge vrouw op een strand in Spanje. Ze draagt een gouden bikini, op de achtergrond de zee. Ze heeft zojuist een twee meter lange vis gevangen, ze glimlacht. Op het zand ligt een gele pareo waarop rode bloemen getekend staan met stengels vol doorns. Ze ziet er gelukkig uit, ze geniet van haar lichaam, van haar omgeving.

Hoe langer ik naar de foto kijk, hoe meer ik de kleinmenselijkheid in mezelf naar boven voel borrelen, wat ik niet meteen zou omschrijven als een positieve evolutie.

Die glimlach, die levenslustige ogen, haar lijf dat ontspant.

Ik kijk naar de foto tot er iets verandert. Tot haar lichaam mij aanspoort om me niet langer te verzetten tegen haar plezier. U moet mijn bitterheid begrijpen, ik zit hier al even opgesloten in een appartementsblok op de achtste verdieping. Hoe lang al? Dat kan ik niet precies zeggen.

Het gevolg: slapeloosheid, hallucinaties en een chronisch vitamine D-tekort.

Blijf kijken, kijk naar de vis (vermoedelijk een beloega), de druppels op haar bikini, de zee.

Ja, er verandert iets. Mijn handen ontspannen en mijn tanden knarsen niet meer. Ik ga met mijn tong over mijn lippen, klungelig, maar teder. Mijn voeten glijden zachtjes over de houten vloer.

Een visioen: ik bied mijn arm aan, een verpleegster spuit een vloeistof in mijn lijf. Ik kom aan op het strand, ik sta naast de vrouw met de beloega. Er zijn nog meer mensen. De meesten in monokini. Ze dansen. Hun levenslust is exponentieel gestegen sinds de pandemie.

Ze voelen de drang om na de crisis nieuwe manieren te vinden om te beminnen, te knuffelen, te ontspannen, te vrijen, klaar te komen, te strelen, te werken, te bewegen, te rusten, na te denken.

Een heruitvinding van zichzelf omdat ze elkaar hebben gemist. Lichamen die naar elkaar hunkeren. Hoelang al? Dat weten ze niet. Nu dringt het door. Onophoudelijke flitsen. Al die tijd wilden ze elkaar aanraken, troosten, aan het lachen brengen. Ze willen elkaar nat kussen.

Een transseksuele operazangeres geeft een concert. Haar gezang wordt begeleid met een opzwepende beat. Zeewier wordt gefrituurd. Gekrijs, gekreun, geschreeuw, gegil, gehijg.

Mensen tekenen vreemde, futuristische figuren in het zand, ze fantaseren over een nieuwe toekomst.

Dat is de revanche, een oerkracht.

Hier stopt het visioen. Ik zet een hartje onder de foto, en schakel mijn smartphone uit.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234