Vrijdag 03/04/2020

Bijgedachte

Hoe het ingewikkelde stemsysteem van de Oscars soms zorgt voor vreemde toestanden

Producer Jordan Horowitz (tweede van links), acteur Warren Beatty (tweede van rechts) en presentator Jimmy Kimmel tijdens de aankondiging van de Oscar voor beste film. Beeld REUTERS

Ben Van Alboom is chef cultuur bij De Morgen. 

Er doet zich de afgelopen jaren iets vreemds voor in Oscar-land, en in tegenstelling tot de wissel van de enveloppen zondagnacht, bestaat daar wél een goede verklaring voor: preferential voting. Of zoals Wikipedia het in het, wel ja, Nederlands omschrijft: alternative voting. Geef toe: meer 2017 kan dat haast niet klinken.

Het superingewikkelde systeem werd weliswaar al voor Trump ingevoerd. In 2009 om precies te zijn, toen het aantal nominaties in de categorie 'beste film' werd verhoogd van vijf naar tien. De Academy hoopte daarmee weer eens wat grote kleppers tussen de genomineerden te zien opduiken, in plaats van een handvol indiefilms waar geen hond in is geïnteresseerd. Want dat was – u begrijpt – niet goed voor de kijkcijfers.

Ben Van Alboom.Beeld Mandy Demuth

Om echter te vermijden dat een film zou winnen met 11 procent van de stemmen – bijzonder onwaarschijnlijk, maar technisch gezien mogelijk – werd de preferential voting ingevoerd, waarbij de Academy-leden niet op één titel stemmen, maar de genomineerden rangschikken. Vervolgens wordt telkens de nummer tien geëlimineerd tot één film meer dan 50 procent van de stemmen heeft. Enfin, zeer kort samengevat.

Pervers effect

Nu, op papier is dat systeem perfect verdedigbaar. Maar in de praktijk zorgt het soms voor vreemde toestanden. Zoals vorig jaar, toen Spotlight torenhoge favoriet The Revenant de Oscar voor beste film afsnoepte, niettegenstaande hij voorts slechts één andere nominatie had kunnen verzilveren. Zo'n 'zwakke' Oscar-winnaar, dat was al van 1953 geleden.

Het enigszins perverse effect van preferential voting is dat cinematografische meesterwerken als The Revenant en dit jaar ook La La Land – films waar je bijna verplicht hevig voor of tegen bent – het onderspit moeten delven tegen films waar niemand iets op tegen kan hebben. Een consensus, dus.

Historisch

Dat die consensus dit jaar een ijzersterk, piepklein gay drama bleek te zijn, is nu vanzelfsprekend wel mooi meegenomen. Meer nog: het is historisch! Maar het kan dus evengoed anders uitdraaien, want in het geval van Spotlight sloeg 'historisch' hooguit op het verhaal, niet op de film.

Hoe dan ook, de Oscars zijn er de afgelopen jaren ontegensprekelijk een pak minder voorspelbaar op geworden, en daar kan in feite niemand iets op tegen hebben. Behalve de producent van La La Land misschien, maar die heeft zondagnacht dan toch ook vijftien seconden van de roem kunnen proeven. Volgende keer minder zangpartijen en die consensus, pardon, Oscar is van hem.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234