Woensdag 16/06/2021

ColumnFrederik De Backer

Hoe goed dan wel ondraaglijk wás ‘F.C. De Kampioenen’ nu eigenlijk?

Marijn Devalck als Balthasar Boma in de kerstspecial van ‘F.C. De Kampioenen’. Beeld VRT
Marijn Devalck als Balthasar Boma in de kerstspecial van ‘F.C. De Kampioenen’.Beeld VRT

Frederik De Backer is eindredacteur bij deze krant.

De langste blessuretijd in de geschiedenis van het voetbal is eindelijk voorbij. De wedstrijd is afgefloten, het publiek kan naar huis. F.C. De Kampioenen, het Denderzonen Pamel van het tv-landschap, is niet meer. Oef.

Ieder van ons kent wel iemand die nu snikkend op de sofa ligt, of al urenlang zwijgend maar iets verbetener dan anders een stapel hout staat te klieven. Ze zijn in de rouw, om Marcske, om Fernand, om Nerooke, en de ellende kanaliseren is moeilijk. Vandaag wordt immers enkel nog toptelevisie geproduceerd.

Ik ben van 1987 en dus letterlijk opgegroeid met de reeks. Maar terwijl ik alle jaren waartoe ons onderwijssysteem me verplichtte heb doorlopen, is F.C. De Kampioenen nooit verder geraakt dan het derde studiejaar. Het bleef maar blijven zitten. Dertig jaar lang. En als ik uit het raam kijk, even de wereld in ogenschouw neem, zijn publiek ook.

Terwijl het toch een sterk format is. De setting is perfect: een café met een daaraan verbonden kliekje pottenstampers. Bier en voetbal, universeler wordt het niet. En wat is Belgischer dan sjoemelende ondernemers, klein en middelgroot, en misverstanden zodra het minste geringste moet worden georganiseerd? Goed, de laatste kwarteeuw trok het dan wel op niet veel meer, maar indertijd, met DDT en Oscar, was het toch best grappig?

Een jaar of vijf geleden besloot ik de proef op de som te nemen: hoe goed dan wel ondraaglijk wás F.C. De Kampioenen nu eigenlijk? Samen met twee vrienden begon ik een podcast, Mij Gedacht – zonder de n, als om de imperfectie van ons onderwerp op voorhand niet geheel uit te sluiten – waarvoor we met frisse tegenzin elke aflevering zouden bekijken en deze minutieus zouden ontleden. De eerste aflevering duurde 55 minuten, de voorlopig laatste ruim zes uur. In die vijf jaar hebben we 87 van de 273 afleveringen bekeken; een snelle rekensom leert dat we nog een jaar of tien, elf hebben te gaan. En daar worden dan nog vier films achteraan geslingerd ook.

Ons vermoeden werd al snel bevestigd. Erg goed was het niet. Je moet dat in zijn tijd zien, wordt je dan vanaf een sofa aangemaand, maar Seinfeld is een jaar ouder dan F.C. De Kampioenen; ik weet wel beter.

Maar goed, het heeft velen aan het lachen gebracht en dat is al heel wat. Op wat genocide, politieke en voedselschandalen na viel er in de jaren 90 weinig te beleven. En toen de zaak-Dutroux losbarstte zat je als kind toch binnen, dus veel keus hadden we niet.

Het spijtige is dat het met de decennia alleen maar flauwer is geworden. Dat zélfs een Balthasar Boma, die in die eerste jaren bij momenten ronduit meesterlijk werd vertolkt, ondanks steeds extravagantere kostuums met de jaren toch van zijn pluimen verloor. Het is eigen aan televisie: gaandeweg wordt alles afgevlakt, scherpe kantjes eroderen, tot uiteindelijk een vormloze massa overblijft. Homer Simpson is allang Homer Simpson niet meer, en Joey was op het eind ook niet veel meer dan iemand die als kind iets te veel ballen heeft doorgekopt.

Het overkomt de beste reeksen.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234