Dinsdag 21/05/2019

Standpunt

Hoe geloofwaardig is het eurorealisme van N-VA straks nog?

Tine Peeters Beeld Tim Dirven

Tine Peeters is journalist bij De Morgen.

In 2010 hield Bart De Wever zijn overwinningsspeech voor een reusachtige Europese vlag met één klein Vlaams Leeuwtje in de cirkel van sterren. Nil volentibus arduum, kondigde de voorzitter daar aan (voor zij die willen, is niets onmogelijk). De voorzitter bij N-VA is nog steeds dezelfde, evenals zijn voorkeur voor Latijnse spreuken. De partij kampeert ook nog steeds rond de 30 procent. 

Van de liefde voor Europa, daarentegen, blijft nog maar weinig over. Zeer weinig. De kans lijkt onbestaande dat De Wever op zondagavond 26 mei opnieuw voor een blauwe vlag met twaalf sterren zijn troepen triomfantelijk zal toespreken.  

De bekoelde liefde voor Europa staat symbool voor de veranderde positie van N-VA. De partij schuift steeds verder weg van het centrum, steeds meer naar de nog net aanvaardbare rand aan de rechterzijde. 

Haar doortocht in de verschillende politieke families in het Europees Parlement bewijst die evolutie. Eerst behoorde N-VA, als kartelpartner van de CD&V, nog tot de grote middenpartij Europese Volkspartij (EVP). Daarna zocht ze haar heil bij de EVA (Europese Vrije Alliantie), nu zitten ze bij de ECR (European Conservatives and Reformers). Door de nakende brexit, en dus het vertrek van de tory’s, is die fractie niet veel meer waard.

Wat kan een verweesde N-VA nu doen in het Europees Parlement? Bij ALDE (de liberalen) en bij de EVP (de christendemocraten) zitten Guy Verhofstadt en Angela Merkel in de weg. N-VA heeft van beide politici de tegenpolen van haar discours gemaakt. Verhofstadt is de obsessionele kosmopoliet die droomt van de Verenigde Staten van Europa. Merkel de goedgelovige gutmensch die de deuren en ramen van Europa maar niet wilde sluiten. Dat de EVP in de Catalaanse kwestie steeds de kant koos van ‘de Spaanse bezetter’ doet de kansen op een mogelijke terugkeer nog meer slinken.

Bij N-VA zelf willen ze niet horen van een ruk naar rechts. Ze zetten zichzelf in de markt als ‘eurorealisten’, net zoals ze zichzelf verkopen als ‘ecorealisten’. Van migratie, over klimaat, tot veiligheid of Europa: het thema lijkt er haast niet toe te doen, overal verkondigen ze dezelfde boodschap: zij zijn de rationalisten die de stem van de zwijgende meerderheid vertolken. Tegenover hen staan de fundi’s die irrealistische en onbetaalbare voorstellen lanceren. Afhankelijk van het thema zijn die utopisten de socialisten (sociale zekerheid), de groenen (klimaat) of de liberalen (Europa). 

Zo’n dichotomie doet N-VA het best gedijen. Zal de nood aan een simplistisch verhaal over Europa haar naar een nieuw eurosceptisch blok met Matteo Salvini en Viktor Orbán drijven? De ‘inclusieve samenleving’, waar Europees lijsttrekker Geert Bourgeois steevast voor pleit, staat mijlenver van hun antimigratieretoriek. Wanneer ze met hen zouden samenwerken, zullen ze geen wezen meer zijn in Europa, maar paria’s. En hun ‘eurorealisme’ zal nog slechts klinken als kretologie. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.