Dinsdag 19/10/2021
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Hilde Van Mieghem nam afscheid van haar katten: ‘Ik mis de pootjes die neer­ploffen op de houten vloer’

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle kijk achter de schermen van haar leven.

Het is zo stil in huis. Mijn twee katten heb ik vorige maandag laten inslapen. Feroce had zoveel water in de longen dat ze nauwelijks nog aan adem kwam en de dieren­arts haar hartje met moeite kon horen. Een ruisende zee in haar borstkas.

Romeo had nog even kunnen blijven leven, maar meer dan nog een tijdje het lijden verlichten zat er niet in. Nierfalen en schildklierproblemen. Na lang aarzelen toch besloten om ook hem te laten gaan. Ze zijn samen op de wereld gekomen en zijn er ook samen weer afgegaan. Dat troost me. Broer en zus samen tot as.

De stilte is oorverdovend. Ik was er me niet van bewust hoeveel lawaai twee katten en mijn hondje Mr. Wilson samen maakten. Nu alleen Mr. Wilson overblijft, ook al een dagje ouder - hij brengt zijn tijd hoe langer hoe meer slapend door - is het doodstil.

Hij zocht zijn twee vriendjes dagenlang, maar sinds gisteren heeft hij het opgegeven.

Als ik zeg: ‘Waar zijn de poesjes?’, houdt hij zijn kopje scheef, kijkt me vragend aan, kijkt nerveus in het rond, zucht, kijkt me opnieuw aan, een beetje triest, en loopt met zijn kopje naar beneden naar zijn mand. Rolt zich in een bolletje, zucht nog eens diep en slaapt weer in.

Wat ik het meeste mis zijn hun warme lijfjes die ’s avonds tegen me aankropen. Hun ademhaling tegen mijn benen of op mijn schoot, hun gespin en geronk. Hun sporadische gevechten. Maar vooral het geluid van hun pootjes die neerkwamen op de houten vloer als ze ergens afsprongen. Een mini­drumsolo die me blij maakte. Een trema op hun bestaan. Bij elke sprong de puntjes op de i.

Vanmorgen waren mijn drie gratiën – zo noem ik hen altijd in gedachten – op bezoek, mijn twee dochters en mijn jongste zus. Een zeldzaamheid. Zeker sinds covid de wereld teistert.

Voor één keer zonder kleindochter en zoon van mijn zusje.

We hadden het over de stilte en als uit één mond begonnen ze alle drie te vertellen hoe door corona hun sociaal leven stilgevallen is en hoe ze dat maar niet weer aangezwengeld krijgen. Daar komt bij dat al hun vrienden ondertussen ook in de kinderen zitten en dat iedereen opgeslorpt wordt door zijn eigen hectische leven.

“Het enige wat ik nog doe is werken, het huishouden en moeder zijn!”, roept mijn jongste.

De gratiën kakelen erop los.

Alle drie werken ze in de audio­visuele sector en in het theater. Werkloos waren ze gelukkig geen van allen.

“Jullie zien tenminste nog mensen!”, werp ik tegen. “Jullie staan nog op film­sets of in repetitieruimtes met een hele bende. Ik zit uren, dagen, weken te schrijven of te researchen voor mijn nieuwe documentaire. Thuis, op mijn eentje, zonder neer­ploffende pootjes.

Het lijkt alsof ik daarmee een sluis heb open­gezet. Roddel na roddel komt boven tafel. Ik loop behoorlijk achterop wat dat betreft. Ze hebben het over verboden affaires waar iedereen weet van heeft, behalve de bedrogenen. Over huwelijken die uit elkaar spatten. Over liefdesverdriet en ontluikende romances. Over veel pijn.

Ze lachen om de haverklap om mijn verbaasde gezicht.

“Mama, wat voor kop trek je nu?”

Ik glimlach stil. Oud worden heeft voordelen, het hoeft allemaal niet meer zo nodig.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234