Vrijdag 04/12/2020

OpinieHilde Pauwaert

Hilde Pauwaert kreeg Covid-19 via haar schoolgaande kinderen: ‘Het virus kwam hier als een dief in de nacht binnen’

Archiefbeeld ter illustratie.Beeld Getty Images

Hilde Pauwaert worstelt zich als alleenstaande moeder door de coronaperiode. Ze geraakte besmet via haar schoolgaande kinderen.

Beste politici, 

Mag ik mijn kwaadheid en ongerustheid eens onder woorden brengen? Ik ben alleenstaande mama met zes opgroeiende kinderen (6, 14, 17, 21, 21 en 23 jaar) en heb een fulltimejob. Sinds het begin van deze pandemie doen wij er als gezin alles aan om elkaar en anderen te beschermen. Dat vergt een heel grote inspanning.

Tijdens de eerste lockdown kwamen de drie kotstudenten terug naar het nest. Ook de vriend van mijn oudste dochter is hier ingetrokken om zo het aantal contacten te minimaliseren. Ik zag hen allemaal worstelen met onlinelessen, examens, stilgevallen hobby’s… Opgekropte energie die een weg vond in lange wandelingen met de honden, maar ook af en toe een bitsig woord en een gespannen sfeer.

Het zorgen voor mijn lieve bende, het veilig foerageren elke dag, gaf een grote druk. Ik kon van thuis werken, maar moest voor mijn job ook zelf studeren en examens voorbereiden.

De jongste, die toen in het derde kleuter zat, bleef thuis tot halverwege juni. Begin juni kon hij terug naar school, maar met iedereen hier volop in examens durfde ik dat risico niet te nemen. Ik wou hem echter het einde van zijn kleuterjaren niet ontnemen, zodat hij de laatste twee weken nog kon genieten van een coronaproof afscheid van zijn klas. Mijn oudste studeerde af aan de unief en nog een zoon kon het einde van zijn middelbare studies vieren met een drive-infeest. Iedereen geslaagd en de zomer bracht toch wat vakantiegevoel.

Voorzichtige ontmoetingen buiten met vrienden en vriendinnen; ik bewonder de flexibiliteit van de jeugd. De meesten onder hen vertonen grote verantwoordelijkheid. Scheer hen niet allemaal over dezelfde kam van roekeloosheid.

Het blijft moeilijk om als mama de balans te vinden tussen loslaten en hen weeral te wijzen op de vele regeltjes. Maar praten en vertrouwen geven blijken ook hier een perfect duo te zijn om die beperkende periode te doorstaan.

Intussen zijn we hier allen weer gestart. De oudste is ambitieus begonnen in haar eerste job. De tweeling pendelt naar kot om een oude routine op te nemen. Mijn zoon slentert zijn eerste jaar hogere studies binnen vol vragen. Mijn dochter startte in september met een bang hartje weer met livelessen in klas (dat was geleden van maart). De jongste huppelde het eerste leerjaar binnen.

We namen alle regels er graag bij om hun veiligheid en goede gezondheid te garanderen. De scholen en leerkrachten leverden een bovenmenselijke prestatie. Alles voelde goed voor de eerste weken.

Toen begonnen de cijfers te stijgen. Ik hield mijn hart vast. Hoe kon ik mijn gezin beschermen? Dat was de vraag waar ik ’s nachts mee worstelde. Het kwam gevaarlijk dichterbij. De beklemmende druk rond mijn hart bleef in dezelfde mate toenemen. Bij de oudsten zag ik weinig problemen want die schakelden over op een volledig onlinepakket. De twee jongsten bleven fulltime in school les volgen, met alle gevolgen van dien. Het virus kwam hier als een dief in de nacht binnen.

De jongste had een laag risicocontact met een stagiair, maar kon zonder probleem verder naar school. Als je geen symptomen hebt, word je niet meer getest. Maar het monstertje zat binnen. Ik merkte als eerste de ‘milde’ symptomen: koorts, hoesten, spierpijn…

Wij deden er alles aan om dit te vermijden. Ik blijf zitten met een wrang gevoel: waarom niet eerder ingrijpen? Scholen zijn er om nieuwe leerstof op te nemen, om vrienden te ontmoeten, een minimaatschappij waarin je belangrijke regels leert voor je verdere leven. Scholen mogen geen plaatsen zijn waar je ziek wordt. Niet de leerlingen, niet de leerkrachten en niet de ouders, broers en zussen. 

Ondertussen worstelen we ons als gezin door deze moeilijke periode. Nakende examens en onlinelessen vormen momenteel een grote stressfactor want hun lichaam schreeuwt om rust. Dat van mij ook. Wie zal hen straks motiveren als de eerste toetsen niet goed zijn?

Ik, als ouder, mijn kinderen, de leerkrachten nemen allemaal onze verantwoordelijkheid. Wilt u die dit land leidt dezelfde verantwoordelijkheid nemen?

Vriendelijke groeten,

Hilde Pauwaert

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234