Woensdag 16/06/2021
Jana Antonissen. Beeld DM/Bart Hebben
Jana Antonissen.Beeld DM/Bart Hebben

ColumnJana Antonissen

Hij verdedigde coronaovertreders, stuk voor stuk mensen die op straat leefden

Jana Antonissen is journalist. Haar column verschijnt wekelijks.

Het park leek wel een festivalwei op deze zeldzaam mooie lentedag. Overal zaten grote groepen vrolijke mensen voor wie ‘buitenbubbel’ louter koolzuurhoudende drank betekende, onder de vrije hemel uitgeschonken.

Nadat we ons in het gras hadden neergevlijd, speurde ik instinctief de zonnige horizon af naar blauwe uniformen. Hun afwezigheid voelde als een opluchting.

“Tegenwoordig horen we dankbaar te zijn dat we in een park mogen zitten”, snoof een kennis, die zich net bij ons groepje had gevoegd. Gehurkt maakte hij een blikje Jupiler open. Vroeger kwamen we elkaar geregeld tegen op feestjes. Vandaag was de eerste keer in maanden dat we elkaar weer eens zagen. Offline dan, want op sociale media was de jongeman erg zichtbaar. Het laatste jaar postte hij voornamelijk felle kritiek op de coronamaatregelen. Die boze story’s waarin hij Wilmès en De Croo tagde, hield hij wel verborgen voor zijn werkgever, een gerenommeerd advocatenbureau, gespecialiseerd in legale achterpoortjes voor grote bedrijven.

Maar tijdens de pandemie nam hij ook een aantal pro-Deozaken aan. Zo verdedigde hij coronaovertreders; stuk voor stuk mensen die op straat leefden.

“Een van mijn cliënten was beboet omdat hij langer dan vijf minuten op een parkbankje zat”, zo vertelde de jonge advocaat, neergehurkt in het gras. “Dit was tijdens de eerste lockdown, toen neerzitten verboden was.” De overige daklozen die hij verdedigde, waren beboet voor het niet respecteren van de avondklok.

Zo’n geldstraf zal iemand zonder vast adres worst wezen. Maar het opgemaakte proces-verbaal bezorgt de dakloze een strafblad, dat hem nog lang kan achtervolgen.

Met de hulp van enkele overbevraagde sociaal werkers kon mijn kennis bewijzen dat de zogezegde overtreders gebruikmaakten van de gratis douches of voedselhulp van het OCMW, en dus wel degelijk dakloos waren. De boetes werden kwijtgescholden, het strafblad schoongeveegd.

Ik vroeg hem of hij blij was met deze overwinning. Hij schonk me een wrange glimlach.

“Mijn cliënten weten niet dat we gewonnen hebben”, zei hij terwijl hij zijn ondertussen lege bierblikje samenkneep. “Toen het oordeel van de rechter eindelijk arriveerde, waren ze alweer van de radar verdwenen. Ik heb geen idee waar ze nu zijn, als ze er nog zijn.”

Niet dat hij geloofde dat dit vonnis de oplossing voor al hun problemen was, maar het ging hem om het principe. “In een democratie heeft iedereen recht op een eerlijk proces, ook daklozen”.

Ik moest denken aan de roman die ik aan het lezen was, het eerste deel van de Vernon Subutex-trilogie van Virginie Despentes. Daarin belandt het hoofdpersonage door een ongelukkige samenloop van omstandigheden op straat. Als kersverse dakloze herkent hij tijdens zijn eerste bedelpoging zijn vroegere zelf in de voorbijgangers die nadrukkelijk niet wegkijken; de mensen die duidelijk maken dat ze hem zien, dat hij bestaat. Maar, zo begrijpt het hoofdpersonage nu, waardigheid stilt de honger niet.

In het overvolle park naderde ondertussen de avondklok. Nog steeds was nergens een blauw uniform te bespeuren.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234