Vrijdag 06/12/2019
Beeld AP

Column

Hij moet opletten dat zijn stralende geluk de sneeuw niet nog sneller doet smelten

Bart Eeckhout, vader van John John en Missy, schrijft over de avonturen met zijn kroost.

Tussen jouw besneeuwde grasperkje en het zijne ligt een gedemilitariseerde zone ter grootte van een oprit met kasseien. Daar mag niet met sneeuwballen gegooid worden, schreeuwt John John vanop de rand van zijn witte oorlogsgebied. Als een VN-blauwhelm, maar dan met een paarse muts die straks alweer op de grond zal liggen, wandelt Missy tussen de strijdende partijen om de sneeuwbalvrije ruimte te markeren. Wandelt of is het wankelt, even galant als Bambi op het ijs, met een glimlach van gebroken glas. Het is de eerste sneeuw uit haar leven, en het kost haar tijd om te wennen aan de gedachte dat wat koud, nat en glad is, ook plezierig kan zijn.

Je werpt traag en onderhands en probeert je zoon niet te opzichtig te missen. Eén keer raak - per ongeluk maar wel pats in de nek uit elkaar spattend - was wel voldoende. Nadat hij drie keer je jas getroffen heeft, vraagt hij je te hurken, zodat hij een sneeuwbal in je nek kan mikken. Dat doe je dan maar, en alhoewel het voor jou niet de eerste sneeuw is, is het schrikken om je te herinneren hoe koud, nat en glad een ijsbal in de nek wel is.

Er zijn twee soorten mensen. Zij die enkel smurrie en slipgevaar zien als de hemel grijs en de grond wit wordt. En zij die meteen met de slee naar buiten willen, desnoods in plassen smeltende sneeuw. En alhoewel je nog nooit een voet gezet hebt in Val-Thorens, Innsbruck of andere Cortina d'Ampezzo's in wintertijd, behoor jij tot de tweede categorie. Net als je zoon. En ook al weet je dochter het nog niet: zij ook.

Voorbijgangers vertragen als ze deze vader en zijn spelende kroost passeren. Vier sneeuwpoppen op een rij staan er opgesteld voor je ouderlijk huis, waar de sneeuw witter en dikker is dan in de stad. Alles verandert, zelfs kerstbomen evolueren door mode, smaak en technologie, maar een sneeuwman ziet er nog altijd uit zoals hij er zevenhonderd jaar geleden al moet gestaan hebben. Een hoed op het hoofd, een borstel als arm, een wortel als neus en een pijp in een mond van keitjes. Wat trekt kinderen zo aan in sneeuwpoppen? Het idee kunst te scheppen? Of het idee leven te scheppen?

Gehaast in de strijd tegen de dooi rolt je zoon de ene bol na de andere. Hij moet opletten dat zijn stralende geluk de sneeuw niet nog sneller doet smelten. Een eerste sneeuwman maken, zijn hoogste doel van deze kerstvakantie, wordt hier zomaar vervuld. En dus maken jullie er meteen vier, plus nog één in de achtertuin. Ter compensatie. Eén voor elk jaar van zijn leven, waarin een sneeuwman maken hem nog niet eerder gelukt was.

Dat papa hen graag ziet en het heel leuk vond om samen in de sneeuw te spelen. Zo zeg je in de achteruitkijkspiegel tegen de duisternis op de achterbank, als je 's avonds met de wagen weer naar huis rijdt. Je tast achter je om je woorden met een knuffel kracht bij te zetten. Je treft enkel stilte. Zij slaapt, hij zucht. En vraagt of de radio niet op Winokio kan.

Beeld Geert Joostens
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234