Woensdag 29/01/2020
Beeld rv

Column

Hij is nog jong, type pincher, en onopgevoed. Hij rooft alles wat los of onvast zit

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Toen wij enkele weken geleden na een reis van vijf dagen ons Zuid-Spaanse bergdorp binnenreden, stond Candy, onze plaatselijke leenhond, ons zwaaiend met haar oude zwarte staart op te wachten. Zij ging mee naar ons huurhuis, waar zij sindsdien niet meer is weggeweest. Zij slaapt op de zetel en ligt overdag op het voorportiek in de zon en zij gaat met haar oude kromme poten mee op al onze bergwandelingen. Haar baasjes vinden dat prima. Zij ziet jullie graag, zeggen ze.

Wel doolt er nu ook een wilde hond door de straten. Hij is nog jong, type pincher, en onopgevoed. Hij rooft alles wat los of onvast zit. Wij zien hem voorbijrennen met schoenen, kerstballen, halve broden, spreien en kussens in de bek. In het dagrestaurantje wordt hij verjaagd.

Wij hebben hem Boef gedoopt. Hij is een reu, en twaalf jaar jonger, maar van bij zijn aankomst is hij spontaan de dienaar van Candy geworden. Het is heerlijk om de oude rafelige schoonmoeder met haar jonge veulen te zien omspringen. Het is roedelgedrag dat wij nog nooit in het echt hadden gezien. De kleine bandiet luistert naar geen mens, maar werpt zich kermend op z’n rug als Candy naar hem gromt.

Ze onderwerpt hem, maar neemt hem ook in bescherming. Toen vorige week de ober van het dagrestaurantje met zijn voet een beweging naar Boef maakte, beet Candy hem in het been.

(Dat werd op Spaanse wijze opgelost. Met veel gevloek en een dienblad dat op de kasseien kletterde, en vier familieleden die op de wc luid discussiërend de beetwonde onderzochten, maar toen wij ons ’s anderendaags nogmaals gingen verontschuldigen, wuifde het slachtoffer lachend onze woorden weg – no importa. Mijn vrouw kocht als zoenoffer in de tienda van zijn oude vader een veel te dure fles dulce en een streng zelfgemaakte chorizo, en de zaak was beklonken.)

(Mogelijk is dat de gezonde reactie, zei mijn vrouw. In mindere, meer gemonetariseerde culturen zou er al snel met een klacht en een eis om genoegdoening worden gezwaaid.)

Gisteren had Candy tijdens de wandeling het karkas van een berggeit gevonden, waar zij het heupgewricht uit had losgewrikt, dat zij trots mee naar huis nam. Pas toen zij, uren later, het geknaag beu was, mocht Boef ermee aan de slag gaan.

Wij hebben kerst gevierd met een half mislukte rijstschotel en een gebakken dorade, en Nieuwjaar met de veel te dure chorizo van Antonio, met pikante pepers en witte wijn. Ondertussen keken wij op onze iPad naar het nieuws uit België. Het ging over de wolven. De commentaarstem had het over “de weduwnaar van Naya”, die nu door de Kempen zou dwalen.

Dit wordt stilaan wel het toppunt van antropomorfisme, zei mijn vrouw. De disneyficatie van alles. ‘Naya’ klinkt al als een kruisboogmeisje uit de kokers van Studio 100. Alles wordt flauw en sprookjesachtig.

Wat zit je daar in de Kempen ook kangoeroes te houden? zei ik. Laat de dieren met rust.

Beeld Marnix Peeters
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234