Dinsdag 23/07/2019

Column

Hij had altijd gehoopt dat hij als eerste op een kaartje zou staan

Frederik De Backer. Beeld Stefaan Temmerman

Frederik De Backer schrijft elke donderdag over de grauwe wereld die we zo veel mogelijk proberen te negeren.

En nu? Hij leunde tegen de voordeur en ademde uit. Hij hoorde de motor starten en bleef luisteren tot het stil was. Het behangpapier in de hal zag er vaal uit. Levenloos.

Hij trok zijn hemd uit zijn broek, slofte naar de woonkamer en liet zich vallen in de grootste van de drie zetels. Op zijn plaats. Hij draaide zijn hoofd naar de hare en voelde zijn binnenste samengedrukt worden. Voor de zoveelste keer vandaag. Hoe langer hij bleef kijken naar de afwezigheid van de vrouw met wie hij een leven had opgebouwd en weer zien verkruimelen, hoe meer pijn het deed.

Hij viste het prentje uit zijn jaszak. Haar mooiste foto verdween in het niet bij hoe ze eruitzag op hun mooiste momenten. Hij had altijd gehoopt dat hij als eerste op een kaartje zou staan. Het was misschien egoïstisch, maar hij had liever haar dat enorme leed aangedaan dan dat hij het zelf moest ondergaan. Zij was sterker. Daar was hij jaren geleden al achtergekomen. Ze kreeg geen pot mayonaise meer open, maar was niet kapot te krijgen.

Althans, dat had hij altijd gedacht.

Hij wist dat het ooit zou gebeuren, daar werd een mens zijn hele volwassen leven lang, met elke nieuwe begrafenis weer een beetje meer, op voorbereid. Bij zijn ouders had hij geen traan gelaten, in die gevallen werd de logica, de volgorde gerespecteerd. Maar met elke sigaret die hij de afgelopen zesenvijftig jaar had opgestoken had hij zijn kansen vergroot, om nu te moeten constateren dat hij degene was die alleen achterbleef.

Straks zou hun dochter voor hem komen koken. Van dat moderne vreten, iets waar geen mens twintig, dertig jaar geleden ooit al van had gehoord. En het zou op niet veel trekken. En hij zou alles willen geven voor nog één maaltijd met haar. Zelfs al was het aangebrand of over datum of wat dan ook. Haar gezicht aan de andere kant van de tafel. Haar kleine, breekbare, perkamenten handen om hun trouwservies geklemd. En haar lach.

Ooit zou hun dochter niet meer komen koken. Dan zou hij elke dag eieren eten. 

En veel roken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden