Woensdag 24/07/2019

Column

Het zou hoogverraad zijn om haar achter te laten in de handen van vijf onbekende wildemannen

Hilde Van Mieghem. Beeld Bob Van Mol

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld. 

Alles is van slag hier in huis. De dieren, de planten, en ik. De werken in de kelder brengen trillingen teweeg die tot in de nok gaan. Alles kreunt en kraakt.

De kachel vertikt het ineens om nog te branden, alsof ze boos is omdat ze binnenkort vervangen zal worden door centrale verwarming. Alleen duurt dat nog even en met deze koude ben ik wel verplicht zotte kosten te doen. De kachelman moet langskomen om er weer de vlam in te krijgen.

De planten zitten onder een laag stof en krijgen geen adem meer. Ik heb ze in de tuin gezet zodat de regen hen schoon kan spoelen. Maar elke avond sleur ik ze weer naar binnen want het is te koud.

Een van mijn twee katten verdween spoorloos. Mrs. Ferroce, dertien jaar oud, is een klein, schichtig katje, een dappere muizenvangster die enkel op stap gaat in de tuin en de omliggende tuinen, terwijl haar broer, Mr. Romeo, de hele dag lui in de zetel ligt en geen poot verzet. Hoe ik haar ook riep, er kwam geen teken van leven.

Vanmorgen vond ik haar terug, ­weggedoken in een hoekje op zolder. Ze mauwde hartverscheurend, ik hoorde het helemaal tot beneden, vier verdiepingen lager. Ze was compleet overstuur.

Mr. Wilson, mijn hondje, heb ik uit logeren gebracht naar het baasje van Stella, wijlen zijn mama. Wilson werd gek van het gedreun in huis. Hij is geboren bij dat baasje thuis en bracht er de eerste acht weken van zijn leven door. Die twee hebben een intense band en ik weet dat hij daar gelukkig is. Bovendien staat het huis midden in de velden en bossen in het mooie Hageland en kan Wilson er naar ­hartenlust rondrennen. Samen met de schapen.

Oorspronkelijk was het plan dat hij en ik hier helemaal niet zouden zijn deze week. Zoals elk jaar zouden we olijven gaan plukken in het mooie Toscane. Vrienden hebben daar een prachtige olijfgaard van zo’n 150 bomen. En elk jaar gaan ze in de ­herfstvakantie de oogst binnenhalen. Overdag staan we dan met een man of tien te plukken. Een Italiaanse mama kookt het avondmaal en moe maar gelukkig zitten we dan bij ondergaande zon aan een lange tafel te eten, te ­drinken en te kletsen. Het gelach is niet van de lucht en ik ben elke keer weer geraakt door dat samenzijn.

Ik geniet intens van een leven dat teruggebracht wordt tot plukken. En als ik dan dagen later met de vrouw des huizes de olijven naar de frantoio breng en de honderden kilo’s in de persen gooi, ben ik elke keer weer kinderlijk verwonderd over de grasgroene olie die er aan de andere kant uitstroomt. Je kan die gewoon zo opdrinken, een hemelse smaak.

Maar drie dagen voor mijn vertrek besefte ik dat ik onmogelijk dit huis alleen kon laten terwijl er vijf mannen in staan te werken. De hele kelder werd gestript en de fundamenten van mijn huis staan erbij als een oud, naakt vrouwtje, kwetsbaar, mager en bibberend van de kou. Het zou hoogverraad zijn om haar achter te laten in de handen van vijf onbekende wildemannen.

Om de een of andere reden heb ik nooit beseft dat de aarde zich onder dit huis bevindt. Ik krijg pas een besef van aarde als ik de stad uitrij en velden en bossen zie. Maar in dit soort oude huizen – het werd gebouwd in 1820 – werden de muren in de grond verankerd, en ligt er geen beton onder de vloeren. Toen de tegels uitgebroken werden, zag ik pure aarde tevoorschijn komen. Dat ontroerde me.

Ik bedacht dat ik er zomaar een ­olijfboompje in zou kunnen planten. Dicht tegen het raam voor de zon. Terwijl ik de grond verkruimelde in mijn hand, had ik er eindelijk vrede mee dat ik niet naar Italië vertrokken ben.

Ook het huis is van slag en heeft me nodig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden