Zondag 25/08/2019
Hilde Van Mieghem. Beeld rv

Column Hilde Van Mieghem

Het was zover. Het zeildoek en de steigers voor mijn huis werden vorige week opgerold en gedemonteerd

Hilde Van Mieghem gunt ons een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Het was zover. Het zeildoek en de steigers voor mijn huis werden vorige week opgerold en gedemonteerd. Het huis kan weer ademen en met zijn hoge ogen de wereld aanschouwen.

Ik ging op het pleintje bij de eenzame boom tegenover mijn huis zitten, vol spanning, als bij de onthulling van een beeldhouwwerk, of bij de tewaterlating van een nieuw schip. De fles champagne om tegen de boeg kapot te slaan in de hand. Een gebruik dat al dateert van de oude Egyptenaren, Grieken en Romeinen. Er zijn twee voorwaarden: alleen een vrouw mag dat ritueel voltrekken én de fles moet wel degelijk breken. Anders volgt er rampspoed.

Daar zat ik dan te kijken hoe stukje voor stukje de glanzende gevel, de gelakte ramen en vooral de nieuwe voordeur vrijkwamen. Al zolang ik in dit huis woon, roep ik: ‘Het laatste wat ik doe in dit huis als het helemaal af is, is een nieuwe voordeur steken’. En kijk, ik heb toch maar mooi woord gehouden.

Eigenlijk is mijn huis veel meer een haven dan een schip, bedacht ik. Het is mijn toevluchtsoord. De plek waar harmonie heerst, waar het negatieve, het bittere, het gemene niet welkom is. Waar geroep, getier en gewelddadigheid niet toegelaten zijn. Waar liefde en warmte de taal is die gesproken wordt. Waar ik troost vind en vele anderen al troost geboden heb. Het is mijn thuis. Het is hun thuis.

Ik besef maar al te goed hoe waanzinnig gelukkig ik ben om deze haven te bezitten en moet weer denken aan de vele mensen die noodgedwongen hun huis moesten achterlaten, al dan niet verwoest. Ze zijn onderweg, hopeloos op zoek naar een veilige en leefbare plek.

En het wordt hen niet gemakkelijk gemaakt.

Nog even en dan wordt het anderen die de thuislozen willen helpen ook moeilijk gemaakt. In Italië, Griekenland, Noorwegen, Frankrijk, Hongarije, Denemarken wordt hulpverlening aan vluchtelingen strafrechtelijk vervolgd. Ook bij ons werden mensen die hulp boden al vervolgd. Ze werden vrijgesproken, maar het Brusselse parket ging in beroep.

Verzuipen 

Die ochtend verslikte ik me weer eens in mijn koffie, toen ik in de krant las dat men dat nu ook in Nederland in een wet wil gieten. Men mag ronddobberende mensen geen hulp bieden. Men moet ze koudweg laten verzuipen. Geen schip of haven mag deze mensen opvangen.

Het werd me kil om het hart en de vreugde waarmee ik plaatsnam op het bankje bij de boom vervloog.

Ik kreeg die verbijsterende gedachte niet meer uit mijn hoofd en toen het laatste stukje zeildoek gevallen was en de laatste metalen voetspindels opgeborgen, wandelde ik droevig weer naar binnen met mijn fles champagne.

Wat zou ik ook een fles laten knallen zonder dat mijn geliefden in de buurt zijn?

Ze zijn allemaal onderweg. Verlieten vrijwillig hun huizen om in andere huizen, met zwembaden, van vakantie en elkaar te genieten.

Als alles goed gaat komen ze over enkele weken weer veilig thuis. Ik wacht ze op in mijn haven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden