Maandag 19/08/2019

Opinie Ben Van Alboom

Het was haast aandoenlijk hoe er gisteren in ‘Het journaal’ over drugs op Tomorrowland werd gesproken

Beeld Stefaan Temmerman

Ben Van Alboom is (muziek)journalist en nightlife-expert. Hij heeft ook ooit al eens een xtc-pil genomen, maar hou dat stil.

“Gitte Van Hoyweghen, ja, als ik het zo hoor, dan wordt er daar héél open gepraat over drugsgebruik.”

“Ja, klopt, Hanne. Ik was daar eigenlijk zelf ook een beetje verbaasd over. (…) Ik heb zo het gevoel dat de schroom rond drugsgebruik een beetje aan het verdwijnen is, en dat het zo’n beetje het nieuwe normaal aan worden is.”

Had het allemaal niet zo wereldvreemd geklonken, het was haast aandoenlijk geweest hoe er gisteren in Het journaal over drugs op Tomorrowland werd gesproken. Ja, jongeren doen daar normaal over – al even. Als dat een newsflash is, dan zegt dat meer over de schroom die journalisten nog altijd hebben om op een ernstige, niet sensationele manier over drugs te berichten, dan over die jongeren. En als ik ‘jongeren’ schrijf, dan is dat inclusief iedereen die zich nog herinnert hoe het er ‘in zijn tijd’ aan toeging.

Want laten we deze dooddoener er meteen doorjagen: drugs zijn er altijd geweest. Alleen werden ze lange tijd weggezet als een randfenomeen dat niet meer dan een Jambers-reportage waard was, en dat verder wel op te lossen viel met een paar razzia’s. Desnoods met een ‘war on drugs’. Nee, echt: dappere politici zouden daar paal en perk aan stellen.

Controle met een drugshond op Tomorrowland. Beeld Photo News

Repressie werkt NIET!

Het gevolg van ruim een kwarteeuw repressief beleid? Terwijl je er vroeger in Boccaccio (de Kompass van zijn tijd) twee uur over deed om een kwart pilletje xtc te scoren, wordt er vandaag met hele pillen (die intussen vijf tot tien keer sterker zijn) naar jouw hoofd gesmeten op de eerste de beste boerenfuif. Op zijn beurt is coke letterlijk overál – van de bankwereld tot in het voetbal. And on a sidenote: de voormalige toprepublikein John Boehner is vandaag het gezicht van de Amerikaanse cannabisindustrie. (In elf Amerikaanse staten is recreatief marihuanagebruik intussen legaal.)

Kort samengevat: een repressief drugsbeleid werkt niet. Voor de slechte verstaander: NIET! Dat wisten ze in de VS in feite al zo’n honderd jaar geleden, ten tijde van de drooglegging, die vooral een godsgeschenk bleek te zijn voor de georganiseerde misdaad. Maar zoals dat gaat in de politiek, is er meestal honderd jaar nodig alvorens ook politici tot de inzichten komen die tal van wetenschappers (en verstandige mensen die geen verkiezingen moeten winnen door met spierballen te rollen) al decennia bloody obvious noemen.

Die wetenschappers kunnen je vertellen dat door repressief op te treden de gevaren voor de gebruiker – ook jouw zoon en dochter, ja – alleen maar groter worden. Al moet je daar in feite niet voor gestudeerd hebben om te weten dat het veiliger is om gedurende de avond vier keer een kwartje van een geteste xtc-pil te nemen dan om snel een niet-geteste xtc-pil in haar geheel te slikken omdat je door een muur van zwaarbewapende politieagenten met drugshonden moet. Altijd gezellig, trouwens.

Pijnlijk

De repressieve aanpak van Belgische politici zorgt er ook al decennia voor dat mensen in dit land niet de minste voorlichting krijgen over de werking en de effecten van drugs (inclusief alcohol). Want als je écht levens wil redden, dan investeer je als overheid in een tv-programma, webreeks, podcast, whatever als Spuiten en slikken, dat in Nederland al sinds 2005 mensen – stel je voor – zonder schroom informeert over álle soorten drugs (en over seks met een grote piemel, doch dit terzijde). Bijkomend voordeel: dat bespaart reporters van de openbare omroep ietwat pijnlijke aha-erlebnissen.

Ben Van Alboom. Beeld Bas Bogaerts

U vindt dat zelf helemaal niet pijnlijk, zegt u? Dan bent u enigszins out of touch, vrees ik. Want drugs zijn vandaag inderdaad vrij normaal, en niemand schaamt zich daarvoor. (Sorry, war on drugs! Belgen zijn blijkbaar nogal pacifistisch ingesteld.) Maar in feite is dat goed nieuws! Want zelfs zonder te zijn opgegroeid met een programma als Spuiten en slikken, zijn jongeren vandaag klaar om effectief zonder schroom een volwassen gesprek te voeren over drugs.

Het probleem is dat de bijdrage van hun gesprekspartner – politici en ordehandhavers – zich op dit moment beperkt tot: “Nee! Mag niet! Is verboden!” Erg volwassen is dat niet. En nee, ik pleit er nu niet voor dat dat gesprek meteen leidt tot de decriminalisering van alle drugs (zoals in Portugal, waar het aantal drugsdoden de voorbije achttien jaar is gedecimeerd, iedereen veilig kan uitgaan omdat hij er ongemoeid zijn drugs kan laten testen, en de politie zich met serieuze zaken kan bezighouden), want dat zou uiteraard compleet belachelijk zijn. Maar op een moment dat je in de diehard Republikeinse staat Alaska legaal een joint kan opsteken, is het nu toch ook wel een béétje gênant dat wij nog altijd niet verder komen dan “Nee! Mag niet! Is verboden!”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden