Vrijdag 25/09/2020
Ivo Victoria.Beeld DM

ColumnIvo Victoria

Het was echt heerlijk om in de nabijheid van vreemde lichamen te vertoeven

Ivo Victoria is schrijver van Alles is oké. Hij woont en werkt in Amsterdam. Zijn column verschijnt tweewekelijks.

Enkele dagen geleden stapten we eindelijk weer ons favoriete Amsterdamse restaurant binnen, klaar om ons te onderwerpen aan een kruisverhoor over onze gezondheid, bereid om desnoods ter plekke wangslijm of andere lichaamsvochten af te staan om toch maar binnen te mogen, nieuwsgierig naar de kunstgrepen die men bedacht had om ons veilig te bedienen. We werden hartelijk begroet. Niemand stelde een vraag. De tafeltjes stonden op net geen meter van elkaar, zoals altijd. De bediening op een kluitje bij de bar, mondkapjesloos keuvelend.

Volgens de cijfers van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) lopen er op dit moment in Amsterdam net geen honderd besmettelijke mensen rond op achthonderdduizend inwoners. Een week na de druk bijgewoonde BLM-demonstratie op de Dam zijn er nog geen besmettingen onder de aanwezigen vastgesteld. Iedereen in Nederland kan zich nu laten testen; 2 à 3 procent test positief. Niet zo gek dus dat steeds meer mensen – ondanks de wetenschap dat het virus er nog steeds is, de schrik voor de tweede golf en de onophoudelijke waarschuwingen van overheid, wetenschap én Joël De Ceulaer – ontvankelijk blijken voor wat ik ‘het Lotto-gevoel’ zou willen noemen; de kans om besmet te raken wordt stilaan zo klein dat ze begint aan te voelen als de kans die iemand heeft om de Lotto te winnen.

We gingen zitten. De ober boog zich naar ons toe om het menu toe te lichten. Toen hij het voorgerecht neerzette, raakte hij mijn hand aan, met één vinger. Eén enkele vinger van een vreemde op mijn huid – een elektrische schok. Even later, bij het toelichten van de wijnkeuze, schoot een enkel druppeltje speeksel uit de mond van de sommelier, vloog glinsterend door de lucht, als in slow motion, en landde met een oorverdovende dreun ergens centimeters naast mijn vrouw op de grond. Ik moest er iets van zeggen, ik weet het, maar eerlijk is eerlijk: ik genoot.

Maandenlang lieten wij ons zeggen wat we moesten doen – dat lijkt nu voorbij. Steeds vaker ervaren we de waarschuwingen als betutteling. Het aloude emotie versus ratio-verhaal; er valt niks tegen te beginnen. Veel wetgeving streeft niet de ‘beste’ situatie na maar is een compromis tussen die beste oplossing en wat mensen bereid zijn te accepteren. Honderdtwintig per uur is niet de veiligste snelheid om te rijden op de snelweg – we zijn simpelweg niet tot minder bereid. Voetgangers maken meer kans op hersenletsel bij een ongeval dan fietsers, maar geen wandelaar die een valhelm op wil zetten. Alleen in extreme omstandigheden laten wij ons de wetenschappelijk gezien ‘juiste’ regels opleggen, zoals in de voorbije maanden, en dan nog werd er genoeg gesjoemeld.

Kortom. Daar zaten we, in ons favoriete restaurant, dat bijna ten onder was gegaan, en waar men alle overheidsvoorschriften nu met de voeten trad, en het spijt me het te zeggen maar het was heerlijk, echt heerlijk om in de nabijheid van vreemde lichamen te vertoeven, om gespreksflarden op te vangen, en een praatje te maken met de gerant die we in plaats van ter verantwoording te roepen, een dikke fooi gaven.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234