Vrijdag 23/08/2019

Column

Het vereenzaamde rochelen van een verzameling organen in een rolstoel

Frederik De Backer. Beeld Stefaan Temmerman

Frederik De Backer schrijft elke donderdag over de grauwe wereld die we zo veel mogelijk proberen te negeren.

Vanwaar hij zat, zou het braaksel nooit de bril raken. Netjes het water in, zelfs het porselein zou niet aan betrekkelijke reinheid moeten inboeten. Een hele geruststelling.

Het krukje wiebelde, al kon dat ook aan zijn dikke reet liggen. Zelfs zijn vervormde evenbeeld in het metaal van de paal op wieltjes waaraan een zakje suikerwater hing, zag eruit als een gestrande zuidkaper.

Het kamertje, voor zover twee deuren en evenveel gipsplaten die eretitel verdienden, was nauwelijks groter dan een meter op een meter. Naast een krukje, een toilet en een vethomp had men er nog een was-, een vuilnisbakje, een spiegel, een strontborstel en wat papieren met instructies ingepropt.

Boven de littekens in het vliesbehang die een al te enthousiast schijter er middels het wc-deksel in had achtergelaten, hing een transparant mapje met daarin de opgaaf annex verzuchting eigen aan de moegestredene om door te spoelen en, als het even kon, ineens ook wat verfijnd borstelwerk aan de dag te leggen. Het Delfts blauw dat het tekstje omgordde stond vast enig bij de Pollocks die het dagelijks mocht overschouwen.

Hij voelde de wand trillen achter zijn rug toen alweer een zoveelste wankele sukkelaar door alweer een zoveelste korzelige verpleegster zijn eigen bezemkast kreeg toegewezen.

Hij pulkte wat aan het infuus, maar staarde al snel weer voor zich uit, de beige-grijzige eeuwigheid in. Hij hoopte hartgrondig dat ergens te lande op dit moment het gebouw waar de binnenhuisarchitect verantwoordelijk voor dit crepeercoloriet kantoor hield, aan het instorten was. Alsof men bij het schilderen in het mortuarium was begonnen en dan maar in één moeite door het hele gebouw in deze doodskleur had geschilderd.

Achter de deur aan zijn rechterkant hoorde hij het vereenzaamde rochelen van een verzameling organen in een rolstoel, waarachter hij zo-even zelf had mogen plaatsnemen, netjes achter elkaar gesorteerd door zo'n sujet in witte kiel wier gelaatsuitdrukking te danken leek aan een dertigjarige opeenvolging van omgestoten bedpannen.

Toen eindelijk de deur aan zijn linkerzijde openging, keek hij recht tegen het soort smoelwerk aan dat hem de aandrang bezorgde zo meteen in de scanner te pissen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden