Zondag 20/10/2019
Beeld rv

Column Hugo Camps

Het vacuüm in de Wetstraat leidt tot een kakafonie

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Het vacuüm in de Wetstraat leidt tot een kakofonie. Backbenchers gaan zweven boven hun soortelijk gewicht. Ineens neemt Freddy Willockx het voortouw in de gymnastiek van zijn sp.a. Van de goede man hebben we in jaren niets meer gehoord. Bij CD&V is Yves Leterme uit de doden opgestaan met bezweringen en moreel misbaar. Open Vld is een troosteloos kakel-ensemble zonder enig afgetekend leiderschap. Kortom, de politieke stabiliteit lijkt in handen van een Mexicaans leger.

De N-VA geeft de indruk zich comfortabel te voelen in het status quo. De Wever cultiveert het intermezzo. Dat is niet zonder risico, want vroeg of laat schiet het status quo uit zijn krammen en meestal in ongewenste richting. Of neemt men in flamingantische kringen de dreiging van Elio Di Rupo om een regering zonder N-VA te vormen niet meer au sérieux? Overmoed is een Vlaamse ziekte.

Het ontbreekt het politieke apparaat aan pendeldiplomaten. In het verleden waren het altijd loopjongens van het compromis die hun nek uitstaken. In een versplinterd land als het onze is pendeldiplomatie zowat het wezen zelf van politiek. De go-betweens halen strategen uit het isolement.

In het internationale verkeer hebben we ooit naam gemaakt met pendeldiplomatie. De fameuze Harmel-doctrine berustte op de dynamiek van een soort handelsreizigers in conflicten. Praten tot de oorlogszuchtigen erbij neervielen. In de internationale politiek leek dat soms te werken. De Belgische partijpolitiek beoefent de kunst van de diplomatie niet langer. Je ziet nu alleen nog nukkige mannen die vanuit hun ideologische reservaat voor zich uit zitten te staren. De politiek als onbeweeglijke massa. Daar komen op den duur volksfrontachtige syndicaten van en waren die nou net niet de nachtmerrie voor N-VA?

Er is vandaag geen enkele partij meer die nog kan koketteren met een solide leiderschap. In alle politieke formaties neemt een roedel dissidenten het woord. Zelfs de ijdeltuit Pieter De Crem die in zijn politieke mandaten nooit getuigd heeft van enige groepsreflex, speelt nu rattenvanger. Bij de socialisten heb je Bruno Tobback die als heilige roeping alle toenaderingsvormen probeert te blokkeren. Het is het nihilisme van een gefrustreerde.

Het meest verbijsterende aan de collectieve abandon is nog de totale afwezigheid van schaamte bij de politieke klasse. Niemand bloost het lamentabele immobilisme na. Urgentie bestaat niet – nog een paar miljarden begrotingsdeficit erbij maakt niet uit. De handelsoorlog van Trump: ammehoela! Kinderen die verzuipen op de Middellandse zee: ze bekijken het maar. Het status quo is de triomf van extreme decadentie.

 We hebben hier ooit een Kroonraad geïnstalleerd. Ik weet wel, een archaïsch orgaan dat zo levenloos is als tropisch hout, maar het absurde is goed genoeg als de politieke elite abdiceert. Al was het alleen maar alarmerend als laatste bruggenhoofd in deze foert-democratie. De crisis laat geen fijnzinnigheid meer toe in de keuze van verzoeners. Net nu de politieke malaise op een dieptepunt zit, vraagt het leger meer geld. Niet doen! Een wanhopig volk mag je niet in verleiding brengen. Ze zijn reeds met te veel, de sterren en strepen in dit aards paradijs. Laten we liever investeren in verpleegsters – zij proberen het leven nog een beetje draaglijk te houden. In afwachting dat de laatste pendelaars met staatsraison zich nog eens roeren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234