Dinsdag 30/11/2021
Jana Antonissen. Beeld DM/Bart Hebben
Jana Antonissen.Beeld DM/Bart Hebben

ColumnJana Antonissen

Het stelde me gerust dat ik gewoon een typische, door het systeem genaaide millennial was

Jana Antonissen is journalist. Haar column verschijnt wekelijks.

Weinig in het leven is zeker, maar als er één iets is waar je van op aan kunt dan wel dat alles duurder wordt. Vandaag is het leven al drie procent duurder dan vorig jaar en die inflatie is voortaan onze modus vivendi.

Mensen in dienstverband troosten zich met de automatische indexatie van hun loon, vrije beroepen kiezen zelf of ze op gluten dan wel gloeilampen besparen.

Voedsel- en energieprijzen gaan dan wel door het dak, maar ik herinnerde me een krantenbericht waarin gejubeld werd dat iedereen vanaf september voor 11 euro naar de psycholoog kon.

Na een pauze van meer dan een half jaar trok ik hoopvol terug naar mijn therapeut. De psycholoog, een gemoedelijke man die graag Birkenstocks draagt, moest me echter teleurstellen.

“De overheid heeft zichzelf mooi op de borst geklopt,” zei hij terwijl zijn gezicht betrok, “terwijl het om een testproject met beperkt budget gaat.”

Omdat ook mijn budget beperkt is, begon ik te twijfelen. Zou een tienbeurtenkaart bij de duurste yogastudio van de stad geen hogere return on investment opleveren?

Want iedereen weet dat yogi’s erg bedreven zijn in het verlichte zin- en zielzoeken; yoga is tenslotte een praktisch panacee tegen allerhande existentiële kwalen.

Maar toen ik daags na enkele espresso martini’s met een bonzend hoofd en opgeblazen buik op de mat lag, was de verlichting ver te zoeken. Ik voelde me zeker vijf keer zo zwaar als alle lenige leggingdragers om me heen.

Het schuldgevoel dat mij altijd plaagt na een nachtje doorzakken begon alweer op te borrelen. Hoewel ik gisteren niets door mijn neus gejaagd had, stuiterde ook het schimpwoord ‘yogasnuiver’ hardnekkig door mijn gedachten.

Met name de Antwerpse burgervader trekt graag van leer tegen de vermeende hypocrisie van deze bevolkingsgroep, maar ik vraag me af of hij zichzelf al eens mindful in onmogelijke bochten heeft gewrongen terwijl hij de boodschap van uit kristallen kommen opstijgende vibraties probeert te ontcijferen, en dat meermaals per week, voor zo’n twintig euro per uur?

Een mens zou voor veel minder al zijn principes overboord willen gooien.

Toen ik mijn katholiek geïnspireerde en door het neoliberale efficiëntiestreven in standgehouden schuldgevoel aan mijn therapeut voorlegde, reageerde hij niet zoals ik verwacht had.

“Ik wil een klein pleidooi voor de zonde houden,” zei hij, “want zonder is het leven in deze door perfectie geobsedeerde samenleving wel erg steriel. Onze maatschappij verkoopt zichzelf dan wel als vrij, maar ik vind ze op veel vlakken juist normatiever dan vroeger.”

“Ach ja, ik ben ook maar een boomer”, besloot hij.

Het stelde me gerust dat ik gewoon een typische, door het systeem genaaide millennial was, maar ik vroeg me wel af hoe ik dan verlichting kon vinden.

Helaas was onze tijd op.

Bij het betalen verscheen tien euro extra op het schermpje van de draadloze terminal; ook hij had zijn prijs opgeslagen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234