Woensdag 29/01/2020
Julie Cafmeyer Beeld rv

Column

Het probleem met perfectie: er is niets meer om naartoe te werken

Julie Cafmeyer is columniste.

We hadden er uren voor in de auto gezeten, routes uitgestippeld, getwijfeld, gediscussieerd, weer doorgegaan en dan plots, toen gebeurde het. De langverwachte sensatie waar iedereen tijdens zijn vakantie naar snakt: het beleven van de perfecte dag. Misschien is deze dag een cliché. En toch vind ik dat iedereen van tijd tot tijd recht heeft op het betere cliché. Het was een knalblauwe hemel met geen wolkje aan de lucht. Een klein strandje aan een lagune. Het zeewater had de perfecte temperatuur en er waren oesters en schuimwijn. Mijn vriend en ik zwegen maar het was de perfecte stilte.

In het midden van al deze perfectie werd ik plots getroffen door een genadeloze vlaag van weemoed. Dat is het probleem met perfectie. Er is niets meer om naartoe te werken. Je bevindt je in de piek van volmaaktheid en straks zal de zon ondergaan, wordt het water een tikkeltje te koud en ben je draaierig van te veel schuimwijn.

Ik doorbreek de perfecte stilte en zeg mijn vriend: ‘Ik zou willen dat deze dag eeuwig blijft duren. Ik zou willen dat deze vakantie nooit stopt. Er is geen enkele vezel in mijn lichaam die zin heeft om naar huis te gaan. Ik vind dat lichtjes verontrustend.’

De zon gaat onder en we wandelen naar de auto. Mijn decolleté is quasi derdegraads verbrand en er zit zand in mijn schoenen. Ik zeg: ‘Oké, we hebben de perfecte dag gehad. Nu is het tijd om verder te reizen. Als we hier blijven zullen we deze dag nooit meer evenaren. Dat is frustrerend.’ Mijn vriend zegt dat hij hier wil blijven, dat hij de tijd wil nemen om een plek echt te leren kennen. ‘Soms moet je iets achter je durven laten, om iets nieuws te ontdekken’, besluit ik. Mijn vriend reageert geïrriteerd: ‘Kan jij alstublieft eens stoppen om van alles een metafoor voor het leven te maken? We zijn gewoon op reis!’

Ik krijg mijn zin en we rijden naar een nieuwe bestemming. De stilte is iets minder perfect, dus ik zet mijn koptelefoon op en beluister een podcast. Een interview met de Franse filmregisseur Agnès Varda. Twee maanden voordat ze zal sterven, spreekt ze vol levenslust over haar werk en haar lievelingsplekken op de wereld. Ik kijk naar de bergen, naar de zee en denk: wat houdt deze vrouw radicaal van het leven. Op het einde van het interview zegt ze: ‘Je me prépare gentiment à mourrir.’ Ze zegt het terloops zonder directe aanleiding, zonder sentimentaliteit, zonder zelfmedelijden.

Misschien kan je alleen intens van het leven houden als je bereid bent om er elke dag afscheid van te nemen. Misschien is dat omgaan met schoonheid, met de eindigheid. Er vrede mee nemen dat je elke dag een heel klein beetje sterft. Gentiment

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234