Dinsdag 30/11/2021
Julie Cafmeyer. Beeld DM
Julie Cafmeyer.Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Het lijkt me een tragisch lot. En toch verlang ik naar een trip

Julie Cafmeyer is columnist.

Wie durft, kan een psychedelicum innemen dat je een doodservaring geeft. Een kwartier lang vergeet je wie je bent. Je gaat op in een zwart gat. Als de drug uitwerkt, bouw je jezelf weer op. Je krijgt een nieuwe inkijk op je geconstrueerde identiteit.

De truffels zijn beschikbaar voor iedereen, ze groeien op koeienstront. Is het niet prachtig, dat iets wat je leven kan veranderen gewoon op stront groeit in een wei?

Je moet het durven nemen om een nieuwe dimensie te betreden. En toch ben ik bang om van die truffels te eten. Ik ben bang voor een bad trip, dat ik een psychotische vrouw word die gelooft dat ze een zombie is die noodgedwongen over de aarde zweeft. Het lijkt me een tragisch lot. Vrouw wordt geestesziek door truffel op koeienstront. En toch verlang ik naar een trip.

Een vriend en ik rijden naar het natuurdomein Bolderberg om een zonnebad te nemen. Het is heel simpel, je zoekt een bank waar de zon op schijnt en geeft je over aan het zonlicht. Na een tijdje word je high. Je tript op de zon.

Ons bankje is gelegen in de modder en kijkt uit op een donkerbruin meer waar er wordt gevist. Mijn vriend gaat zitten en vraagt me mijn schoenen uit te trekken. Je voeten moeten de aarde, het gras, de modder voelen. Hij zegt: “Elk moment dat je de aarde onder je voeten voelt, blijft een beter bewaarde herinnering. Voor elke gebeurtenis die je wilt onthouden, trek je je schoenen uit.”

Na een tijdje trekt hij ook zijn T-shirt uit, rolt zijn broekspijpen op. “Je moet ervoor zorgen dat het zonlicht je op zoveel mogelijk plekken raakt.”

Vlinders rusten uit op zijn naakte buik. Een libelle zit op mijn teen. Mieren, over onze lijven. Een rups kruipt voorbij. Mijn vriend zegt: “De rups wordt niet vuil. Ondanks dat hij in de modder kruipt, blijft hij felgroen.” Ik word ontroerd door de ongenaakbare rups en zeg: “Het zonlicht begint te werken. Ik word licht in mijn hoofd.”

Een van de vissers heeft een vis gevangen. Hij schreeuwt: “Kijk eens! Kijk eens wat een grote karper!” De visser kust de zilveren schubben hartstochtelijk en gooit hem in het water. Het voelt als een bijgeloof, een karper kussen om met een goed karma verder te leven.

Een jongetje in een spidermanpak rent voorbij. Zijn grote broer grijpt hem bij zijn knieën en houdt hem ondersteboven vast. Hij bonkt het hoofdje op de aarde. “We zijn op zoek naar regenwormen!” schreeuwt de grootste, terwijl de kleine schaterlacht.

De eenden worden aangestoken door de lachende jongens en beginnen luid te kwaken. Mijn vriend zegt: “Beeld je in dat het gekwaak van de eenden, hun gelach is.”

De eenden hebben de slappe lach. En wij, wij zijn stoned, dus lachen met hen mee.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234