Woensdag 19/06/2019

Opinie

Het lijkt erop dat Juventus een nieuwe spits moet gaan zoeken

Frank Heinen. Beeld rv

Frank Heinen schrijft columns over sport en cultuur voor de Volkskrant, HP/De Tijd en andere media. Hij schreef deze bijdrage op uitnodiging van De Morgen.

De jongen die ooit mijn buurjongen was en met wie ik voetbalde tot het donker werd, kon slecht tegen zijn verlies. Gelukkig voor hem won hij vaak. En áls hij al eens het onderspit dreigde te delven, betoonde hij zich een expert in het ter plekke wijzigen van de regels op zo’n manier dat hij, op magische wijze, alsnog won.

Ik heb in die periode zo vaak verloren dat ik er nog altijd in uitblink.

Er was eigenlijk maar één ding dat mijn buurjongen nooit deed, en dat was huilen na een nederlaag. Ook toen ik hem uiteindelijk toch nog definitief de baas werd, huilde hij nooit. Huilen, dat deed je niet. Wie huilde wegens verlies, plaatste zich definitief buiten het spel. Bij ons in de regio was er één jongen die zijn tranen niet de baas bleef wanneer hij verloor. Een dikkige jongen, te groot voor hoe klein hij was. De Janker, noemden we hem. Later werd De Janker een van Nederlands betere tennissers – niet dat dat veel voorstelt, maar toch.

Door de mand

De Janker keerde gisteren terug in mijn gedachten toen ik las over de verkrachtingszaak van Cristiano Ronaldo. Cristiano is een huilebalk van wereldklasse. Ik heb me er vaak over verbaasd hoe Ronaldo zich liet gaan, hoe hij tranen met tuiten huilde bij verlies (of bij een winst waaraan hij geen aandeel had) en hoe gepijnigd hij keek wanneer een medespeler de bal niet afspeelde. Ik heb die frustratietranen nooit begrepen, ik associeerde ze met mensen die falen ervaren als een vorm van door de mand vallen. Cristiano Ronaldo behoort tot de beste voetballers die ooit hebben geleefd. Niemand scoorde vaker, niemand won vaker een belangrijke beker. Hoe kan het dat zo iemand zich zo krampachtig laat leiden door scoringsdrift? Wat heeft zo’n man in cruijffsnaam nog te compenseren?

Al zo lang Cristiano Ronaldo op de voetbalvelden rondloopt, legt de wereld de nadruk op zijn ‘maniakale’ arbeidsethos. Hij traint meer dan wie ook, ook na grote finales ligt hij in ijsbaden om zijn spieren te laten herstellen, hij oefent duizenden vrije trappen (niet dat dat helpt trouwens; zijn vrije trappen belanden meestal tussen de rolstoelers achter het doel) en behandelt zijn lijf alsof het een Chinese vaas is. 

En dan is er nog dat gedrag, dat gehuil, dat krankzinnig solistische juichmaniertje, dat showen van die spieren, dat monomane voor zichzelf spelen, tot het lachwekkende aan toe (in zijn eerste wedstrijden voor nieuwe club Juventus schoot hij 23 keer op doel en scoorde 0 maal); het werd begrinnikt en geprezen. Zonder talent toch de allerbeste worden, zeiden ze (we), de oneerlijke achterstand in aanleg inlopen op eigen kracht; dat kon alleen met de CR7-doctrine. Die luidt: wees maniakaal en egomaan.

Met andere woorden: we hadden allemaal al wel door dat Cristiano Ronaldo niet helemaal goed snik was. Voor HP/De Tijd schreef ik jaren columns over Ronaldo die op gezette tijden bij mij en mijn vriendin in Utrecht op visite komt. Fictie die, dankzij Cristiano’s persona, absurdisme werd. Had ik destijds voor Messi of Robben gekozen, dan was die columnserie vermoedelijk voortijdig beëindigd wegens ‘saai, want te voorstelbaar’.

Nieuwe spits

En nu is er die onthulling. Ronaldo zou in de nacht van 12 op 13 juni 2009 in een hotel in Las Vegas een meisje hebben verkracht, om de boel vervolgens te schikken voor 375.000 dollar – zijn weeksalaris destijds. Ik heb het hele artikel van de onderzoekers van Der Spiegel doorgespit, ik heb details gelezen die ik niet had willen lezen en die ik nooit meer zal vergeten. De politie gaat de zaak heropenen en, op basis van het solide bewijs van Der Spiegel, lijkt het erop dat Juventus binnenkort een nieuwe spits kan gaan zoeken en dat ik mijn komisch bedoelde columnserie voorlopig zal moeten staken.

Sport is er om je te laten betoveren, om je te laten meeslepen door dat wat je zelf nooit zal kunnen, of durven. Misschien hebben Ronaldo’s krankzinnige prestaties ons al die jaren het zicht op zijn krankzinnige gedrag ontnomen. Hij had ons betoverd. En natuurlijk: niemand draagt ooit schuld voor de gekte van de ander, maar misschien kan de Ronaldo-zaak een aanleiding zijn om die gekte in de toekomst iets minder bewonderend tegemoet te treden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden