Dinsdag 22/10/2019
Beeld rv

Column Marnix Peeters

Het leven vertraagt. Niet dat het hier anders zo snel gaat

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Twee weken geleden al hadden wij een eerste vriesnacht. De voorruit van de auto stond vol bloemen en er lag een suikerlaagje over de weiden. De koeien stonden in een tros bij elkaar, wolkjes ademend.

Deze week knippen we de vlierbessen. Mijn vrouw maakt er een drankje van, dat goed helpt tegen de herfst. De kleine beugelflesjes deelt zij uit aan vrienden en familie.

Het leven vertraagt. Niet dat het anders zo snel gaat.

Er staat een lange afreis naar de beschaving voor de deur. De Boekenbeurs. Ik zal er met Wim Distelmans over mijn moeders dood praten, en samen met mijn vrouw het boek bespreken dat wij binnenkort samen uitbrengen, De zomer van 1939. Het is een tijdreis door ons land, tachtig jaar geleden, in de laatste zomer voor de oorlog. Toen men danste op de rand van de vulkaan – de wereld stond op exploderen maar er waren er maar een paar die het al wisten.

In enkele bibliotheken ga ik over mijn moeder en haar ziekte spreken. Ik ben benieuwd of dat al lukt — bij een vorige gelegenheid, maanden geleden in Maaseik, kreeg ik het knap lastig. Dertig mensen in een zaaltje die benieuwd toekijken hoe je het duister ingaat.

Het grote voordeel van iemand die sterft is dat je heel veel nadenkt, over dingen groot en klein, en dat je er na verloop van tijd strakker van wordt. Ik was al niet zo’n twijfelaar, maar ik neem een beslissing nog soepeler dan vroeger (piekeren heeft geen zin), en de zift die ik gebruik voor mensen en dingen is nóg fijnmaziger geworden. Als iets niet écht de moeite loont, hoeft het niet. Dat geeft je zoveel meer tijd en ruimte voor zaken die tellen.

Wij waren voor de verjaardag van mijn vrouw naar de Gaume gereden, waar ik in Torgny een culinair weekend had geboekt.

Onderweg stopten wij in Virton. Twintig jaar geleden was ik er om voor Het Laatste Nieuws een reportage te maken over de totale zonsverduistering – ik geloof dat het de enige plek in België was waar die écht totaal was. Op de Place Nestor Outer, aan de monumentale kerk, waren toen honderden mensen samengekomen. Stijn Meuris was er ook, vermoedelijk voor Het Belang van Limburg.

Ik kan nu nog het kippenvel voelen dat ik kreeg op dat ene moment, toen de zon met een harde flits helemaal achter de maan verdween. Het werd plots koud, al kan dat aan de ontroering gelegen hebben, en die honderden mensen op dat plein werden muisstil, mogelijk van de schrik, want opeens baadde alles in een onaards licht, een soort van omgekeerde duisternis. Het was 1999, er stond nog geen discobar.

Dat moment, 11 augustus, zei ik tegen mijn vrouw, zo staand op de Place Nestor Outer, staat nog altijd op één in mijn hitparade van Straffe Momenten. Vóór Grant Park, 4 november 2008 (de overwinningsspeech van Barack Obama na de presidentsverkiezingen), en de Potsdamer Platz, 21 juli 1990 (rockspektakel The Wall met Roger Waters).

De Schepper troef je niet af.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234