Woensdag 23/10/2019
Beeld Bob Van Mol

Column

Het kan schrikken zijn als de wereld voor je opengaat

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Even waan ik me in de film Der Himmel über Berlin. Ben ik een engel geworden? Kan ik gedachten horen? Ben ik ­onzichtbaar voor anderen? Zal ik vanaf nu bovenop de Boerentoren of op de prachtige koepel van het centraal station uitrusten en voortaan het grootste deel van mijn dagen doorbrengen in ­bibliotheken?

Als u niet weet waarover ik het heb, moet u dringend die film bekijken.

Het heeft wel iets, die gedachte, maar de werkelijkheid is prozaïscher dan dat. Ik ben geen engel, ik hóór weer, zo ­simpel is het. Sinds een paar dagen heb ik hoorapparaten, wat een groot en omslachtig woord voor die piepkleine versterkertjes.

Je ziet ze niet zitten of je moet al heel goed kijken. Ik heb het uitgeprobeerd. Wie ik ook tegenkwam, moest eraan geloven. Zie je iets aan mij, vroeg ik gespeeld vrolijk, terwijl ik mijn profiel naar hen toedraaide en ostentatief mijn haar achter mijn oren streek. Nee, niets, was het vertwijfelde antwoord, wat zou er te zien moeten zijn? Ben je naar de kapper geweest? Nee, antwoordde ik dan, echt vrolijk nu, laat maar zitten.

Ik besef wel dat ik ze zal moeten ­uitdoen als ik meespeel in een langspeelfilm. Tenminste, toch als er een close-up gedraaid wordt. Want dan zal het miniscule doorzichtige kabeltje dat van achter je oorschelp vertrekt naar de binnenkant er op groot scherm uitzien alsof er een afvoerpijp voor oorsmeer is aangebracht. Op zo’n scherm van 12 meter breed en 6 meter hoog hebben die oren van mij, en ik heb kleine oren, algauw een afmeting van 2 meter hoog en bijna een meter breed. Ik kan spelen wat ik wil, mijn ogen mogen schitteren als ­diamanten of overlopen van dikke ­tranen, het zal niet opgemerkt worden, het publiek zal maar één ding zien, die gigantische tube die in mijn oor ­verdwijnt.

De ochtend dat ik die dingetjes ging halen bij de dokter – ja, ‘die dingetjes’ noem ik ze oneerbiedig, terwijl ik onder de indruk ben van zoveel technologisch vernuft – ging de wereld voor me open.

Het kan schrikken zijn als de wereld voor je opengaat. Ik viel bijna van mijn stoel toen de dokter een blad papier ­verlegde op haar bureau, dat geritsel had ik al heel lang niet meer gehoord.

Maar het meest schrok ik van de ­hoeveelheid stemmen om me heen toen ik naar mijn auto liep waar Mr. Wilson, mijn hondje, me opwachtte. Normaal hoorde ik die stemmen pas als mensen zeer dicht langs me lopen. Maar nu! Op meters afstand kon ik elk woord verstaan. Ik checkte snel of hun monden bewogen en haalde gerustgesteld adem, ik leefde nog en was geen engel. Het waren geen gedachten die ik hoorde, maar gesproken woorden.

Bij sommige gesprekken kon ik horen dat er in het hoofd iets heel anders gaande was dan wat er uit de mond tevoorschijn kwam. Ik ben altijd goed geweest in horen wat er niet gezegd wordt. Maar dat is weer een ander ­verhaal.

Ik stapte de auto in en reed naar het park. Ik hoefde niet om te kijken of alles oké was met Mr. Wilson want ik hoorde aan zijn ademhaling dat hij in orde was. Ik hoorde zijn ademhaling in een rijdende auto! In het park liep ik met open mond rond en speurde vol verwondering in het gebladerte van de hoge bomen naar de vele vogeltjes die ik hoorde. Het verbaasde me al een tijdje dat er alleen maar kraaien in het park woonden. Niet dus. Tientallen ­verschillende vogeldeuntjes. Een ­weergaloos vogeltjesconcert.

Nu lijk ik op Gloria, mijn kleindochter, schoot het door me heen, die bij elk nieuw geluidje haar wijsvingertje in de lucht steekt, haar hoofdje een beetje naar links of rechts kantelt en met grote ogen dromerig de wereld inkijkt en luistert, tot er een hartveroverende glimlach doorbreekt op haar mooie gezichtje, blij als ze is met dat nieuwe geluid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234