Zaterdag 27/02/2021
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Het is vreselijk, maar ik kan geen pasta meer zien

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Mocht iemand met mij ooit de weddenschap aangegaan zijn dat ik op een dag geen pasta meer zou lusten, zou ik zo zeker geweest zijn van mijn overwinning dat ik er blindelings mijn kinderen op verwed zou hebben.

Tot een week geleden gebeurde wat me onmogelijk leek: ik kan geen pasta meer zien. Spaghetti, lasagne, farfalle, rigatoni, fusile, penne, linguine, tagliatelle, welke vorm ook, het komt mijn strot uit. Ik vind het vreselijk maar ik kan het niet helpen.

Het doet me denken aan de reis die ik met mijn jongste dochter maakte door de Peloponnesos, Griekenland. Een geweldige reis, zes weken lang zouden we daar blijven.

Maar in de vierde week hadden we zo genoeg van de Griekse keuken die we – vergeleken bij de Italiaanse – pover, eenzijdig en saai vonden, dat we besloten voortijdig de boot naar Brindisi te nemen en de laatste twee weken in het land van de pasta door te brengen.

De boot kon niet snel genoeg aanleggen, ongeduldig en hongerig stonden we te trappelen om het eerste het beste restaurant in te duiken. Toen we daar twee dampende borden spaghetti napolitana voor onze neus neergezet kregen, konden we ons geluk niet op. Het was het beste bord spaghetti dat we ooit aten.

Het waren twee prachtige weken, we vonden een klein hotelletje, vertrokken vandaar elke dag op uitstap - het hoogtepunt was Pompeï - en we dineerden elke avond met uitzicht op de baai van Sorrento. Er ging geen dag voorbij zonder een bord pasta.

Ik vertelde mijn dochter hoe dol mijn één jaar jongere zus op spaghetti was. In die tijd, ik heb het over begin 1960, was het niet de gewoonte om pasta te eten. Groenten, vlees en aardappelen was wat de pot schafte en op vrijdag vis. Ik herinner me nog de eerste keer. Dat komt omdat mijn vader er zoals altijd een heel verhaal bij vertelde.

In geuren en kleuren bezong hij Marco Polo, beschreef zijn ontdekkingsreizen, en de kers op de taart, riep mijn vader uit, in China... De grootste ontdekking: spaghetti!!!!

Groeide dat daar aan de bomen, wilden wij weten. Dat was niet zo, zei hij, en het kwam ook helemaal niet uit China, het was één grote leugen.

(Die leugen werd in de wereld gebracht door het Macaroni Journal, een publicatie van de voedsel­industrie om pasta­producten populair te maken in Amerika, googelde ik net even.)

Wij luisterden terwijl we de pasta vol overgave naar binnen schrokten. Vooral mijn zusje wist van geen ophouden en schepte als enige voor de derde keer op. “Maar,” zei mijn vader, “wat wel waar is, is dat er een man bestaan heeft die zo van spaghetti hield dat hij gewoon niet kon ophouden met eten. Hij at en hij at tot hij ontplofte.” Mijn zusje liet verbijsterd haar vork zakken, barstte in tranen uit en heeft jarenlang geen spaghetti meer aangeraakt.

Hoe hij haar ook bezwoer dat het net als het verhaal van Marco Polo verzonnen was, het mocht niet baten.

“Ik kan me niet voorstellen dat er een dag komt dat ik geen spaghetti meer zou lusten”, zei mijn jongste. Ik ook niet, zei ik.

25 jaar later is het zover. Wat een geluk dat er nooit gewed werd. Ik moet er niet aan denken mijn kinderen op te offeren voor een bord pasta.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234