Dinsdag 02/06/2020
Hugo Camps.Beeld DM

ColumnHugo Camps

Het is stilaan mooi geweest met het virologisch stalinisme

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Het is nu al drie dagen op rij dat ik geen kinderlach heb gehoord in mijn straat. Het is een akelige leegte. Alsof er niet meer geravot wordt, kalverliefde niet meer bestaat, het hele openbare leven zich in een surplace bevindt. Marc Van Ranst mag zoveel donderpreken afsteken als hem lief is, ik wil uitbreken uit het sterfhuis. De hort op, lawaai tegemoet.

Virologen mesten zich vet aan de burgerzin van de mensen, maar het volk nadert de grens van ascese en onthechting aan het publieke leven. Een mens wil naar buiten, naar een draaikolk van zintuiglijkheid en amicaliteit. Naar een innige omhelzing. Zo is het leven.

Al die proclamaties van dood en verderf kleden wetenschappers en politici misschien aan met sérieux, maar ik wil niet blijven opdraaien voor de nimbus van de heer Van Ranst. Hij begint zichzelf iets te ernstig te nemen.

Mag je dat zeggen in tijden van corona? Is dat ethisch hooliganisme? Of mogen we ook nog een beetje van vlees en bloed zijn? Zwak in de versterving van het volle leven?

Ik ben nochtans niet van het fanatieke bewegen. Mijn zitvlak is het enige heiligdom. Maar het zou hypocriet zijn om te doen alsof die lockdown vanzelfsprekend en legitiem is. Zie hoe Wouter Beke (CD&V) staat te knoeien in de woonzorgcentra en dan zouden wij de straat en de ander moeten negeren? Terwijl die Beke al lang in statistieken denkt, niet in mensen.

Het is stilaan mooi geweest met het virologisch stalinisme. Ik wil mijn vrijheid en mijn privacy terug. Je zou denken dat een president van Europa zich daar ook eens over uitspreekt, maar Charles Michel blijft in zijn kot. Waar is de voorzitter van de Europese Raad toch gebleven? Bij calamiteiten zijn presidenten als koningen: de laatste beroepsinstantie tegen het noodlot voor de dolende burger. Stem van het geweten ook.

Charles Michel hoor je niet. Hij lijkt opgelost in handgel. Als regeringsleider was hij veeleer een notaris en dat is hij als Europees president ook. Het Avondland is inmiddels zelfs verdeeld in zijn humanitaire reflex. Dan doe je het als opperste roerganger niet goed.

Premier Sophie Wilmès (MR) staat met meer gloed in de coronacrisis dan de Europees president. Dat is een pijnlijke vaststelling voor Europa. In tijden van pandemie is een dot prestigieus gezag ook troost. Charles Michel lijkt op de vlucht geslagen. De Europees president mag dan nog vooral een rituele functie hebben, als het oorlog is moet hij als eerste de loopgraven in. Als baken van licht en solidariteit.

Een intellectualistisch Europa houdt de mensen niet samen. Dat moet ook maar eens iemand zeggen tegen de president. Jacques Delors was geen volkstribuun, maar hij oversteeg koningen en presidenten.

Charles Michel overstijgt niet eens zichzelf.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234