Dinsdag 26/01/2021
Beeld DM

ColumnMarnix Peeters

Het is raar dat je met z’n drieën het bos intrekt om daar wat dood te zaaien

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw. 

Bij het oude station van Reuland ontmoetten wij drie jagers, die hun jachtkleren aan het uittrekken waren en hun tweeloopsen in de auto opborgen. In de berm lag een dode vos. We waren net klaar, zei een van de mannen, toen deze rekel uit het bos kwam gewandeld. Hij maande ons aan om Boef bij het dode dier weg te houden, aangezien vossenpels vol met parasieten en ander onheil zit. Mijn vrouw vroeg wat er nu met de overledene ging gebeuren. Die gaat naar Rendac, zei de jager.

Aan de ene kant is het raar, zei mijn vrouw toen wij voort wandelden: dat je met z’n drieën een namiddag het bos intrekt om daar wat dood te zaaien. Niet veel — twee hazen en een vos. Maar toch. Aan de andere kant hoeven wij daar geen al te schetterend oordeel over te vellen, aangezien wij vanavond kip eten. En voor Boef kiezen wij de Edgard & Cooper met 40 procent vlees. Dat zijn allemaal dieren die doodgemaakt worden.

Het is het element-Rendac dat wringt, zei ik. En dat zo’n vos, anders dan de kip, een avontuurlijke snoet heeft, zei mijn vrouw.

Ik had laatst de jachtvraag aan mijn kameraad Dirk Draulans gesteld. Ik had gezien hoe de boeren hier hun velden verwoest weten door everzwijnen, wat je toch enigszins de drang doet begrijpen om de populaties onder controle te houden. Als het dáár zou om draaien, had Dirk geantwoord, moeten ze mij eens uitleggen waarom ze het wild bijvoederen. Waarom ze in het midden van het bos maïsveldjes aanplanten.

Wij zijn nu eenmaal wandelende ongerijmdheden, zei mijn vrouw. Je kunt geen enkel argument vinden om te verdedigen waarom jij en ik zoveel méér zouden mogen hebben dan een echtpaar in Eritrea. Daar valt geen motief, geen uitleg, geen verantwoording voor te verzinnen. En toch nemen we de feiten voor lief. Als wij ook maar een half pond waarachtige consciëntie zouden hebben, zouden wij nooit nog om de haverklap met het vliegtuig op vakantie gaan. Je weet wat je aanricht, je zegt dat je je er schuldig over voelt maar het kan je in wezen geen klap schelen. Wij zijn alleen maar altruïstisch als het ons eigen belang kan dienen. Wij geven alleen als we er dubbel zoveel voor terugkrijgen.

Veel mensen danken hun goed geweten aan hun slecht geheugen, zei ik. Godfried Bomans.

Je kunt maar hopen dat 2020 wat wekkers heeft doen afgaan, zei mijn vrouw. In de nieuwsuitzendingen hoor je helaas allengs weer meer marginaal gezeur. Dat Kenny zijn kostuumpje voor het lentefeest niet is kunnen gaan passen. Dat hun voucher verloopt. Dat de regels weer maar eens onduidelijk zijn. Stippel nu in godsnaam eens een paar maanden voor jezelf uit waarin je geluk níét afhangt van je fucking lentefeest en van Kenny’s bijbehorende pakje.

De kip was er een met zoete basilicum, zwarte peper en mozzarella, en werd vernuftig begeleid door een Riesling Grand Premier Cru uit de Luxemburgse Moezel. 

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234