Woensdag 30/09/2020
Aya Sabi.Beeld DM

ColumnAya Sabi

Het is onbeleefd om iemand tegenover je te hebben en de hele tijd op je scherm te kijken

Aya Sabi is columniste en auteur van de verhalenbundel Verkruimeld land. Zij verzorgt deze week dagelijks de zomercolumn.

Ik ben op schrijfretraite, ik ga deze week meer columns schrijven dan ik het afgelopen jaar heb gedaan, maar ondertussen werk ik ook aan mijn boek, ver weg van huis, zodat ik even de fysieke ruimte kan veranderen en hopelijk zorgt dat voor meer creatieve ruimte in mijn hoofd. Niet veel mensen weten waar ik nu fysiek ben. Maar tegelijk ben ik wel constant bereikbaar. Eerst wilde ik mijn smartphone thuis laten, maar toen besefte ik dat ik geen enkele oriëntatie heb en niet zonder Google Maps kan. Dan ga ik misschien van huis om mijn boek af te werken en kom ik nooit meer thuis, ik weet niet eens wat rechts en wat links is. Ik vraag me al drie dagen af of dit een oprechte reden is waarom ik niet zonder smartphone kan of dat ik gewoon een excuus zoek omdat ik mezelf wijsmaak niet zonder te kunnen.

Ik heb van mezelf al een attitude dat ik me niet verplicht voel berichten of telefoontjes te beantwoorden. De ander kiest ervoor mij te bellen, dat is geen wederzijdse afspraak. Ik hoef mezelf niet te verantwoorden als ik ervoor kies om je telefoontje niet te beantwoorden. En er is al helemaal geen tijd waarop een bericht beantwoord moet worden. Ik vraag mensen dan ook niet om verantwoording.

Een paar jaar geleden kwam ik iemand die ik ken tegen en we hadden allebei toevallig honger, dus hebben we besloten om samen wat te gaan eten. Ze was geen vriendin, maar ze was ook geen vreemde, iets daartussen, ik vind er het juiste woord niet voor. Terwijl ik tegenover haar zat, was ze de hele tijd haar berichten aan het beantwoorden. Of iets anders aan het doen, ik weet het niet want het is onbeleefd om op iemands scherm te kijken, maar aan de beweging van haar vingers kon ik dat wel afleiden. 

Het is ook onbeleefd om iemand tegenover je te hebben en de hele tijd op je scherm te kijken. Normaal zou het me niet echt irriteren, want ik had honger en zo kon ik rustig eten, maar ik zei er wel wat van. Ik herinnerde me alle momenten dat zij mij doubletextte omdat ik niet ‘op tijd’ op haar berichten had gereageerd. Zij was dus blijkbaar een van die mensen die het virtueel contact belangrijker vond dan een mens van vlees en bloed die voor haar zat, van wie ze de glinstering in de ogen zou kunnen zien, de lachrimpels, de lichaamsgeur kon ruiken, de intonatie kon horen, ze kon zelfs haar handen reiken om te voelen aan de mijne – ik krijg vaak te horen dat ze zacht zijn – maar ondertussen bleef ze naar haar scherm kijken. Ik vroeg haar waarom ze het zo belangrijk vond dat ik ‘op tijd’ reageer op haar berichten, maar zij niet eens het basisrespect had om mij in de ogen aan te kijken als ik tegenover haar zat.

Misschien ga ik toch terug naar huis om mijn smartphone daar te laten. De virtuele opdringerigheid is vermoeiend, dan kan je nog zo ver van huis gaan, je komt niet verder.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234