Maandag 10/08/2020
Aya Sabi.Beeld DM

ColumnAya Sabi

Het is niet omdat we binnen onze staatsgrenzen de verlichting en de democratie claimen, dat we immuun zijn voor rampen

Aya Sabi is columniste en auteur van de verhalenbundel Verkruimeld land. Zij verzorgt deze week dagelijks de zomercolumn.

Een paar maanden geleden gingen we in lockdown. Het was een periode met voelbare angst. In de eerste plaats was er de angst voor het virus, maar er was ook angst voor alle gevolgen die zo’n virus heeft. Er is het besef dat wij, van Fort Europa tot Wallstreet, eigenlijk niet veel voorstellen. Dat alles op ruïnes is gebouwd en op instorten staat door zoiets kleins en onzichtbaars als een virus. Het is niet omdat we binnen onze stenen muren en staatsgrenzen de verlichting en de democratie claimen, dat we immuun zijn voor de rampen die andere werelddelen al eeuwen treffen.

Het was ook het verlies van controle: we kunnen niets doen om het virus te stoppen. We kunnen het alleen minder erg maken, minder slachtoffers, een minder hoge piek, meer ziekenhuisbedden, meer afstand. Maar met relatieve prestaties zijn we niet snel tevreden, met een virus dat ondanks alles misschien gewoon terug kan komen al helemaal niet. Dus wassen we onze handen en discussiëren we over mondmaskers tot ze een symbolische betekenis krijgen. Een nieuwe ideologische breuk in de samenleving ontstaat. We weten niet wanneer dit eindigt. We weten niet wat ons nog meer te wachten staat.

Wat bleef er over tijdens de lockdown? De muren die we rondom ons hebben gebouwd, de bakstenen van onze appartementen, de draad rond onze tuinen en vooral: de tijd. Sommigen beweerden dat dit het beste moment was om te doen waar je kantoorjob je geen ruimte voor gaf. We konden een nieuwe onderneming starten, creatief zijn. Anderen stelden ons gerust: het kapitalisme en de prestatiedruk zouden na deze crisis gewoon nog steeds op ons aan het wachten zijn. Nu moesten we juist tijd voor onszelf nemen, ons eindelijk weer eens vervelen. En toch kan ook dit een reden zijn voor meer angst: want wat met al deze tijd, wat met de gedachten in ons hoofd, wat met de onverwerkte pijn, wat met de eenzaamheid?

Hoe je de lockdown ook uit bent gekomen, met een nieuw aangelegde moestuin en een meesterwerk of zonder, het maakt niet uit. Er is maar één ding dat ik echt heb meegenomen uit deze crisis en dat is dat niets echt moet. Dat de wereld niet stopt met draaien als we eens een dag of twee niets doen, minder werken, dat onze relaties echt niet zoveel fancy etentjes en bioscoopbezoeken nodig hebben zolang er een basis is. Dat we wel moeten loslaten, aangezien we toch niet alles in handen hebben. En dat we ons echt niet zo groot hoeven voor te doen, soms zijn we klein, niet productief, beneden alle maatschappelijke standaarden. En dat is oké. Het is de kwetsbaarheid die ons nederig maakt, waardoor onszelf terugvinden weer mogelijk wordt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234